မဂ္ဖိုလ္ မရႏိုင္သူ (၁၆) ေယာက္

(၁) တိရစာၦန္ - မဂ္ဖိုလ္မွ ဖီလာျဖစ္ေသာ သတၱ၀ါ
(၂) ၿပိတၱာ - ေလာဘေၾကာင့္ အပါယ္ေရာက္သူ
(၃) မိစ ၦာဒိ႒ိ - မွားေသာအယူရွိသူ
(၄) ကုဟကပုဂၢိဳလ္ - သီလရွိဟန္ေဆာင္သူ
(၅) မာတုဃာတက - အမိသတ္သူ
(၆) ပီတုဃာတက - အဖသတ္သူ
(၇) အရဟႏ ၱဃာတက - ရဟႏ ၱာသတ္သူ
(၈)သံဃေဘဒက - သံဃာသင္းခြဲသူ
(၉) ေလဟိတုပၸါဒက - ဘုရားကို ေသြးစိမ္းထြက္ေအာင္ ျပဳသူ
(၁၀) ေထယ်သံ၀ါသက - ရဟန္းအသြင္ခိုးသူ
(၁၁)တိတၳိယပကၠႏ ၱက - အယူ၀ါဒေျပာင္းသြားသူ
(၁၂) ဘိကၡဳနိဒူသက - ရဟန္းမိန္းမကို ေမထုန္က်င့္သူ
(၁၃) သဃာဒိေသသ္ - အာပတ္သင့္ၿပီး မကုစားရေသးေသာ ပုဂၢိဳလ္
(၁၄) ပ႑ဳက္ သံုးမ်ဳိး - မိန္းမပ႑ဳက္၊ ေယာက်္ားပ႑ဳက္၊ နပံုးပ႑ဳက္
(၁၅) ဥဘေတာဗ်ည္း - ေယာက်္ား၊ မိန္းမ အဂၤ ါႏွစ္ခု ရွိေနသူ
(၁၆) အသက္ ခုနစ္ႏွစ္ေအာက္ ငယ္ေသာပုဂၢိဳလ္

Read More...

Thank...

စာေမးပြဲ အတြက္ အားေဆးတစ္ခြက္

သားတို႔၊ သမီးတို႔ဟာ အနေႏာၱ အနႏၱ ငါးပါးကို ရိုေသေလးစားတဲ့ ကေလးေတြ၊ ဘာသာေရး ကိုင္းရႈိုင္းတဲ့ ကေလးေတြ၊ လူႀကီးေတြရဲ ႔ ဆံုးမစကားကို ေလးစားလိုက္နာတဲ့ ကေလးေတြ၊ လိမၼာယဥ္ေက်းတဲ့ ကေလးေတြ ျဖစ္ေနမယ္ ဆိုရင္ အၿမဲလိုလို ကံေကာင္း ေနလိမ့္မယ္။
ေကာင္းတဲ့ အလုပ္ေတြ လုပ္ေနၾကတာကိုး။ ကံေကာင္းၾကမွာေပါ့။ ကံကို ယံုၿပီး ဆူးပံုထဲဆင္းတာတို႔၊ မီးပံုထဲဆင္းတာတို႔ အဲဒါေတြေတာ့ မလုပ္နဲ႔ေလ။ ဉာဏ္နဲ႔ ဆင္ျခင္ရမွာ ေပါ့။
သားတို႔၊ သမီးတို႔ ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ကံ ေတြဟာ သားတို႔၊ သမီးတို႔ အေနာက္ကို အရိပ္လို လိုက္ေနၿပီး အက်ဳိးေပးေနၾကတာေလ။ အဲဒါကို ကမၼသတၱိ လို႔ ေခၚတာေပါ့။ အဲဒီ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ကမၼသတိၱကို ဘုရားနဲ႔ ရဟႏာၱက လြဲၿပီး ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ၾကဘူးေလ။
သားတို႔၊ သမီးတို႔ ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ ကမၼသတၱိ ေတြက စာေမးပြဲအခန္းထဲ မွာ ေမ့ေနတဲ့ စာေတြကို ျပန္သတိရေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တယ္။
စာေမးပြဲ အခန္းထဲမွာ ကိုယ္က်က္ထားတဲ့ စာေတြက ေမ့ေနမယ္ ဆိုရင္ မစိုးရိမ္နဲ႔။ စိုးရိမ္တဲ့ စိတ္ေတြကို ေလွ်ာ့ခ်ၿပီး အသက္ကို မွန္မွန္ေလး ၀ေအာင္ရူလိုက္။ ၀င္ေလ ထြက္ေလကို မွတ္။ ၿပီးေတာ့ စာေတြကို စိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ျပန္စဥ္းစား။ အဲဒါဆိုရင္ ေမ့ေနတဲ့ စာေတြ ျပန္သတိရလာ လိမ့္မယ္။
အဲဒီ နည္းစနစ္က စာေမးပြဲေျဖတိုင္း ဘုန္းဘုန္း က်င့္ခဲ့တဲ့နည္းစနစ္ပဲ။
အတန္းထဲမွာ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ စာသင္တိုင္း သင္ခန္းစာေတြကို တေလးတစား ဂရုတစိုက္နဲ႔ နားေထာင္ရမယ္၊ မွတ္သားရမယ္၊ ေရးမွတ္ရမယ္။ မိမိက နားမလည္ရင္ မိမိထက္ နားလည္မယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေမးျမန္းရမယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ေမးျမန္းရမယ္။
မိမိနားမလည္တဲ့ သင္ခန္းစာေတြကို ေမးျမန္းဖို႔အတြက္ ရွက္တဲ့စိတ္၊ ေၾကာက္တဲ့စိတ္ ေတြကို လံုး၀မရွိေစရဘူး။ မေကာင္းမႈ အကုသိုလ္ေတြကို ျပဳလုပ္မွသာ ရွက္တဲ့စိတ္၊ ေၾကာက္ တဲ့စိတ္ေတြကို ထားရမွာေလ။
မိမိ နားမလည္တဲ့ သင္ခန္းစာ ပုစာၦတစ္ခုကို နားလည္ေအာင္ ျပဳလုပ္လိုက္တာဟာ ျပႆနာတစ္ခု ကို ေျဖရွင္းလိုက္ႏိုင္တာပဲ။ သင္ခန္းစာေတြ အားလံုးကို နားလည္သြားၿပီဆိုရင္ ျပႆနာေတြ အားလံုးကို ေျဖရွင္းၿပီးၿပီပဲ။
တစ္ေန႔ေပးတဲ့ စာေတြကို တစ္ေန႔ရေအာင္လုပ္။ အေၾကြးမတင္ေစနဲ႔။ အေၾကြးတင္ရင္ ျပန္ဆပ္ရမွာ မဟုတ္လား။ အခ်ိန္ကိုလည္း အလြတ္မေပးနဲ႔။ အခ်ိန္က တန္ဖိုးရွိတယ္ ဆိုတဲ့စကားထက္ အခ်ိန္က အလြန္ေစ်းႀကီးတယ္ ဆိုတဲ့ စကားက ပိုၿပီးေတာ့မွန္လိမ့္မယ္။
ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ အားေနတဲ့အခ်ိန္တိုင္း လြတ္ေနတဲ့အခ်ိန္တိုင္းကို သင္ခန္းစာေတြနဲ႔ပဲ အသံုးျပဳတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ပါ။ ေနာက္ဘိတ္ဆံုး ေျပာရရင္ အိမ္သာတက္တာေတာင္ မိမိ က်က္ေနတဲ့ ဘာသာရပ္စာအုပ္ကို ယူသြားၿပီး အိမ္သာထဲမွာ စာက်က္ပါ။ အခ်ိန္ကို တန္ဘိုး ရွိရွိ အသံုးခ်တတ္ေအာင္လို႔ပါ။
ကံ သံုးပါးနဲ႔ ကိုက္ညီေအာင္ စာေတြကို ေလ့က်င့္ရတယ္။ ကာယကံျဖစ္ေအာင္ ေရးက်င့္ရမယ္။ ၀စီကံျဖစ္ေအာင္ ႏႈတ္နဲ႔ ရြတ္ဆိုရမယ္။ မေနာကံ ျဖစ္ေအာင္ စိတ္နဲ႔ ျပန္လည္ စဥ္းစားဆင္ျခင္ရမယ္။
အဲဒီ ကံ သံုးပါးကို အခ်ိန္တိုင္း အခ်ိန္တိုင္း အႀကိမ္မ်ားစြာ အထပ္ထပ္ ေလ့က်င့္ပါ။
သားတို႔၊ သမီးတို႔အမ်ားစုက ႏႈတ္နဲ႔ ရြတ္ဆိုၾကတာကိုပဲ အားသန္ၾကတယ္။ ေရးက်င့္ဖို႔ က်ေတာ့ ပ်င္းၾကတယ္။ စိတ္နဲ႔ ျပန္လည္ စဥ္းစားဖို႔ကိုလည္း အခ်ိန္မေပးၾကဘူး။ အဲဒီ ကံသံုးပါးနဲ႔ မညီသ၍ ထူးခၽြန္သူ မျဖစ္ႏိုင္ေသးဘူး ဆိုတာ သားတို႔၊ သမီးတို႔ သိထားရမယ္။ ေက်ာင္းသား အမ်ားစုကေတာ့ နည္းနည္းပဲ အားထုတ္ခ်င္ၿပီး မ်ားမ်ားေတာ့ လိုခ်င္ၾကတယ္။ အဲဒီလိုေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေနာ္။
ဘုန္းဘုန္းေျပာတဲ့ ကံ သံုးပါးနဲ႔သာ ကိုက္ညီေအာင္ သားတို႔၊ သမီးတို႔ရဲ ႔ သင္ခန္းစာ ေတြကို ႀကိဳးစား အားထုတ္ၾကမယ္ ဆိုရင္ သာမန္ထက္ ထူးခၽြန္ၾကမယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာ ပါပဲ။ အဲဒီနည္းစနစ္ဟာ စာေမးပြဲအတြက္ အားေဆးတစ္ခြက္ပါပဲ။ သားတို႔၊ သမီးတို႔ လက္ေတြ႔ စမ္းၾကည့္ၾကပါ.....

Read More...

Thank...

ေရႊဥမင္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ဆံုးမစာ...

နံနက္ခင္း ေနေရာင္ျခည္ေလးသည္ တစ္ေန႔လံုး ရွိေနမည္မဟုတ္။

အခ်ိန္ရွိခိုက္ လံု႔လစိုက္၊ လသာတုန္း ဗိုင္းငင္။

သင့္ဘ၀ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးလွ်င္ အခ်ိန္ကို အလကား မၿဖံဳးတီး၊ မကုန္ဆံုးပါေစႏွင့္။

အခ်ိန္သည္ ဘ၀၏ အသက္တာ ျဖစ္သည္။

ကုန္ဆံုးသြားေသာ အခ်ိန္ကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မရႏိုင္။

အိပ္ယာထ ေနျမင့္ေသာသူသည္ တစ္ေန႔လံုး လမ္းသြားရတတ္၏။

သူမ်ားအတြက္ ေကာင္းေသာ အျပဳအမူကို လုပ္တတ္သူသည္ ကိုယ့္အတြက္လည္း အေကာင္းဆံုး လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။

လူအမ်ား၏ ခ်ီမြမ္း ေျပာဆိုျခင္းကို ခံယူခ်င္လွ်င္ သိမ္ေမြ႕ယဥ္ေက်းေသာ စကားမ်ဳိးကို ေျပာၿပီး ေကာင္းမြန္ အက်ဳိးရွိေသာ အလုပ္ကို လုပ္ပါ။

လံု႔လ၀ီရိယ ရွိသူအတြက္ ဘယ္အလုပ္မ်ဳိးမဆို လြယ္ကူေသာ အလုပ္ခ်ည္းသာ ျဖစ္သည္။

ပ်င္းရိသူအတြက္ ဘယ္အလုပ္မ်ဳိးမဆို ခက္ခဲေသာ အလုပ္ခ်ည္းသာ ျဖစ္သည္။

အၿမဲတမ္း ေရွ႕ကို လွမ္းၿပီး ၾကည့္ပါ။ သို႔မဟုတ္ သင္သည္ သူမ်ားေနာက္တြင္ က်န္ရစ္လိမ့္မည္။

တိုးတက္ေသာ လူမ်ဳိးသည္ စာဖတ္ၾက၍ စာဖတ္ေသာ လူမ်ဳိးသည္ တိုးတက္ၾကေပသည္။

ကမာၻေက်ာ္စာေရးဆရာႀကီး ဘားနဒ္ေရွာ့က ကၽြႏု္ပ္အသက္ ၉၂ ႏွစ္ ရွိေပမဲ့ ယေန႔တိုင္ သင္ယူေနရတုန္းပဲဟု ထုတ္ေဖာ္ ေျပာၾကားခဲ့ေလသည္။

သင္သင္အံအံ ႀကံႀကံၾကည့္ၾကည့္ ဉာဏ္စံုဖြင့္ နန္းျမင့္နိဗၺာန္ တိုင္ေစေသာ္.....

ေရႊဥမင္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး

Read More...

Thank...

အဂၤလိပ္ Grammar သင္ခန္းစာ (၁၀)...

ဒီသင္ခန္းစာမွာေတာ့ much (of), many (of), a lot of, lots (of) တို႔႕ရဲ႕ အသံုးျပဳပံုေတြကို ရွင္းျပေပးသြားမွာ ျဖစ္တယ္။
အျပဳသေဘာ ၀ါက် (affirmative sentence) ေတြမွာ သံုးေလ့သံုးထ ရွိတာကေတာ့ much (of), many (of) တို႔ထက္ a lot of, lots (of) တို႔ကို ပိုၿပီး သံုးတတ္ပါတယ္။
ပထမဦးဆံုး much နဲ႔ many ကို ေျပာျပပါမယ္။

much က ေရတြက္လို႔ မရတဲ့နာမ္ (Uncountable Noun) ေတြမွာ သံုးၿပီး many က်ေတာ့ အမ်ားကိန္း နာမ္ေတြမွာ သံုးပါတယ္။ A large amount of ဟာ much of နဲ႔ တူၿပီး a large number of က်ေတာ့ many of နဲ႔ တူပါတယ္။ ေအာက္က စာေၾကာင္းေတြကို ေလ့လာၾကည့္ပါ။
- Much debate has been heard about Thornton’s new book.
- There could be many explanations for this.
- Much of her fiction describes women in unhappy marriages.
- A large amount of the food was inedible.
(A large of amount of အစား much of ကိုလည္း သံုးႏိုင္ပါတယ္)
- The book contains a large number of pictures, many in colour.
(A large of number အစား many of ကိုလည္း သံုးႏိုင္ပါတယ္)
ၿပီးေတာ့ Much နဲ႔ many ကို နာမ္စား (Pronoun) ေတြအျဖစ္လည္း အသံုးျပဳလို႔ ရပါတယ္။
- There is no guarantee of a full recovery. Much depends on how well she responds to treatment.
- The government’s policies have done much to reduce unemployment.
- Many have argued that she is the finest poet of our generation.
- (ဒီ၀ါက်က many က people ကို ေျပာတာပါ)
- Not once did I see a tiger in the jungle, although I heard many.
အခ်ိန္နဲ႔ ေန႔ရက္ေတြကို ေဖာ္ျပတဲ့ အခါမွာ a lot of, lots of တို႔ထက္ many ကိုပဲ အသံုးမ်ားတယ္ ဆိုတာ ဆက္ၾကည့္ပါဦး။

- We used to spend many hours driving to Melbourne and back.
- He was the founder of a company now worth many millions of pounds.
Many ကို the, my, its, his, he စတာေတြနဲ႔ ေရတြက္လို႔ရတဲ့ နာမ္အမ်ား (Plural Countable Noun) ေတြရဲ႕ အေနာက္မွာလည္း သံုးႏိုင္ပါတယ္။
- Among the many unknowns after the earthquake is the extent of damage to the foundations of buildings.
- The gallery is exhibiting some of his many famous paintings of ships.
Many ကို ထပ္ၿပီးေတာ့ နာမ္အနည္း (Singular Noun) နဲ႔လည္း သံုးႏိုင္ပါတယ္။ ေရးသားနည္းကိုေတာ့ သတိထားရမွာပါ။
- The manager must have spent many a sleepless night worrying about his team selection.
(ဒီ၀ါက်မွာ many က a sleepless night တစ္ခုလံုးကို ရည္ညႊန္းတာပါ)
- Many a pupil at the school will be pleased that Latin is no longer compulsory.
(ဒီ၀ါက်မွာ many က a pupil တစ္ခုလံုးကို ရည္ညႊန္းတာပါ)
တစ္ခါတရံမွာ a lot of, lots of တို႔ကို ေရတြက္လို႔ မရတဲ့နာမ္မ်ား၊ အမ်ားကိန္း ေရတြက္လို႔ ရတဲ့ နာမ္ (Uncountable and Plural Countable Noun) ေတြနဲ႔လည္း သံုးတတ္ပါတယ္။
- We took lots of food and drink on our walk through the hills.
- Jim doesn’t look well. He’s lost a lot of weight.
- It will be very hot on the journey, so make sure you bring a lot of drinking water.
- We were surprised when a lot of students failed to attend the lecture.
- He didn’t have a lot of money left, so he decided to catch the bus rather than take a taxi.
- A lot of staff at the hospital have come down with a mysterious illness.
- I’m looking forward to a relaxing holiday, and I’m taking a lot of books to read.
ကဲ… သင္ခန္းစာေတြ ဒီေလာက္ဆိုရင္ အေတာ္အတန္ သေဘာေပါက္ေလာက္ပါၿပီ။

Read More...

Thank...

ဖလံေကာင္ မီးဆင္း မီးသင္းႏွင့္ေပ်ာ္...

ဘ၀ဟူသည္ မသိသူတို႔၏ ေပ်ာ္ရာ စားက်က္တည္း။
ဒုကၡဟူသည္ မျမင္သူတို႔၏ ေလွာ္ရာ ေလွတက္တည္း။
သိသူျမင္သူတို႔သည္ကား…..
ေပ်ာ္ပိုက္၍ မရႏိုင္ၾကၿပီ။
ဒုကၡကို ဒုကၡဟူ၍ မျမင္မိသူမ်ားသည္ လည္းေကာင္း၊
ဒုကၡကိုလွ်င္ သုခဟူ၍ အထင္ရွိေနသူမ်ားသည္ လည္းေကာင္း၊
ထမင္းစား လွ်ာဖ်ားမွာတြင္ လမ္းဆံုးၾကေတာ့ရာ အစာေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ဗိုက္နာ၊ ဗိုက္ေအာင့္မႈ ဘာေၾကာင့္ဟု မသိတတ္ႏိုင္ၾကၿပီ။
အစာပုပ္သိုးရာမွ ျဖစ္ေသာ အနံ႔အသက္ ဆိုး၀ါးမႈ ဘာေၾကာင့္ဟူ၍ မသိတတ္ႏိုင္ၾကၿပီ။
အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္…..
အသိကား အၿငိေနာက္ ပါသြားၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။

(ဓမၼနီတိကထာ)

Read More...

Thank...

ဘာနဲ႔ ေပ်ာ္ၾကေတာ့မလဲ?... ေပးစာ (၂၁)...

အေပ်ာ္အပါးဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ သားတို႔၊ သမီးတို႔နဲ႔ သိပ္ကို ရင္းႏွီးၿပီးသားပါပဲ။ အဲဒီစကားလံုးဟာ ေပ်ာ္ၿပီးရင္ ပါးလိမ့္မယ္ လို႔ ေျပာထားတယ္ ဆိုတာကို သတိခ်ပ္ဖို႔ လိုတယ္ကြဲ႕။ အေပ်ာ္လြန္သြားရင္ လံုးပါးပါးလိမ့္မယ္ လို႔ ဆိုလိုတာေလ။ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေလေလ အဓိပၸာယ္ ပိုထြက္လာေလေလပဲ။ တခ်ဳိ႕ဆိုရင္ အေပ်ာ္ေၾကာင့္ လံုးပါးပါးၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာ ဘ၀ေတာင္ ပ်က္သြားရတဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။
အေပ်ာ္ေနာက္ကိုလိုက္တာဟာ မိမိရဲ႕ စိတ္အလိုေနာက္ကို လိုက္တာပဲေလ။ စိတ္ရဲ႕ အလိုက အေပ်ာ္ကိုပဲႀကိဳက္တာေလ။ ဒါဟာ သဘာ၀ပါပဲ။ လူတို႔ရဲ႕စိတ္ဟာ မေကာင္းမႈမွာပဲ ေပ်ာ္ေမြ႕တတ္ၾကတယ္လို႔ ျမတ္စြာဘုရားကလည္း ေဟာထားတာ ရွိတယ္ေလ။
သားတို႔၊ သမီးတို႔ရဲ႕ စိတ္ေတြလည္း အေပ်ာ္ေနာက္ကိုပဲ လိုက္ေနၾကတာ မဟုတ္လား? ေက်ာင္းစာေတြ က်က္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ သိပ္ၿပီးေတာ့ မေပ်ာ္ခ်င္ၾကဘူး။ သီခ်င္းနားေထာင္မယ္၊ ဗီဒီယို ၾကည့္မယ္၊ ပြဲလမ္းသဘင္ေတြသြားမယ္၊ အလွအပေတြရဲ႕ ေနာက္ေတြကိုပဲလိုက္မယ္ အဲဒါေတြဆိုရင္ သိပ္ေပ်ာ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ေပ်ာ္ရြင္မႈကိုႀကိဳက္တဲ့ စိတ္ရဲ႕ အလိုေနာက္ကိုပဲ သားတို႔၊ သမီးတို႔ေတြ လိုက္ေနၾကတာေနာ္။သားတို႔၊ သမီးတို႔ဟာ အဲဒီ အေပ်ာ္ေတြရဲ႕ အေနာက္ေတြကိုပဲ လုိက္ေနၾကမယ္ဆိုရင္ အဲဒီ အေနာက္မွာေတာ့ အပါးေတြပဲ ဆက္ၿပီးေတာ့ လုိက္လာၾကလိမ့္မယ္။ ဒုကၡေပးမယ့္ အရာေတြေပါ့။ အဲဒီေတာ့ သတိနဲ႔ အေပ်ာ္ေတြကိုေလွ်ာ့ဖို႔ လိုအပ္တယ္ေနာ္္။
ပညာသင္ရမယ့္ အရြယ္မွာ မိမိရဲ႕စိတ္ကို ထိန္းေက်ာင္းၿပီး ပညာေရးကိုပဲ အာရံု စူးစိုက္ထားရမယ္။ ဒါဆိုရင္ ပညာေရးမွာ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္နဲ႔ ေအာင္ျမင္တဲ့သူ ျဖစ္ေတာ့မွာေပါ့။ ငယ္ငယ္တံုးက အေပ်ာ္ေတြကို ေလွ်ာ့ၿပီး ပညာေရးမွာပဲ ႀကိဳးစားခဲ့မယ္ ဆိုရင္ ႀကီးလာတဲ့ အခါက်ရင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္န႔ဲ ေနရလိမ့္မယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက စိတ္အလိုအတိုင္း အေပ်ာ္အပါးေတြရဲ႕ ေနာက္ကိုပဲ လိုက္ေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ ႀကီးလာတဲ့အခါ ဒုကၡေရာက္ၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္ ေနရမွာ မဟုတ္ဘူး။
ဘုန္းဘုန္း က်ဴရွင္ဆရာ ဘ၀တုန္းက ေတြ႕ခဲ့တဲ့ အေတြ႕အႀကံဳအရ ေျပာျပမယ္။ အေပ်ာ္အပါးေတြကို ေလွ်ာ့ၿပီး စာကိုပဲ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတဲ့ သားေတြ၊ သမီးေတြဟာ ပညာေရးမွာ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ ေအာင္ျမင္ၾကတယ္။ အခု သူတို႔ေတြဟာ ပညာတတ္ေတြ ျဖစ္ေနၾကၿပီး ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္နဲ႔ ေနႏိုင္ေနၾကၿပီ။ သူတို႔ေတြဟာ ပညာေရးမွာပဲ ေပ်ာ္ေနခဲ့ၾကတဲ့ ကေလးေတြေလ။
အဲဒါကို ၾကည့္ၿပီး သားတို႔၊ သမီးတို႔က ဘာကို သင္ခန္းစာ ယူရမလဲဆိုေတာ့ ငယ္ငယ္က အေပ်ာ္အပါးေနာက္ကိုပဲ လိုက္ခဲ့ရင္ ႀကီးလာတဲ့အခါ ဆင္းရဲဒုကၡေတြကို ေတြရလိမ့္မယ္။ ငယ္ငယ္က အေပ်ာ္အပါးကို ေလွ်ာ့ၿပီး ပညာေရးေနာက္ကိုပဲ လို္က္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ ႀကီးလာတဲ့အခါ ခ်မ္းသာမႈေတြကို ရရွိလိမ့္မယ္။
ကမာၻေပၚမွာ ရွိၾကတဲ့ လူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အေပ်ာ္ေနာက္ကိုပဲ လိုက္ေနၾကတာေလ။ ဘာေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေနၾကသလဲ ဆိုေတာ့ အကုသိုလ္ေတြနဲ႔ပဲ ေပ်ာ္ေနတာက မ်ားတယ္။ ကုသိုလ္နဲ႔ ေပ်ာ္ေနၾကတယ္ ဆိုတာေတာ့ သိပ္မေတြ႕ရဘူး။
အကုသုိလ္ေတြနဲ႔ပဲ ေပ်ာ္ေနမွေတာ့ လံုးပါးပါးၿပီး မရဏေသမင္း ေခၚေဆာင္ရာ တမလြန္ဘ၀မွာေတာ့ ေကာင္းတဲ့ သုဂတိဘံုကုိေတာ့ ေရာက္လိမ့္မယ္ မထင္နဲ႔ေနာ္။ အကုသိုလ္ပဲ ရွိေနေတာ့ အကုသိုလ္ရဲ႕ ဆြဲေခၚရာ အပါယ္ေလးဘံုကိုပဲ ဦးတည္ေနေတာ့တာ။ ျမတ္စြာဘုရားက အဲဒါေၾကာင့္ ေဟာခဲ့တာေပါ့။ လက္သည္းခြံ အေပၚမွာ ရွိတဲ့ သဲမႈန္႔ ေရအတြက္သာလွ်င္ ေကာင္းတဲ့ ဘံုဘ၀ေတြမွာ ရွိၾကတဲ့ သတၱ၀ါေတြ ျဖစ္ၿပီး မဟာပထ၀ီ ေျမႀကီးရဲ႕ သဲမႈန္႔ ပမာဏက်ေတာ့ အပါယ္ဘံုသားေတြ တဲ့။
အပါယ္ဘံုသားေတြ ဆိုလို႔ တိရိစာၦန္ ဘံုဘ၀ တစ္ခုတည္းကိုပဲ ၾကည့္လိုက္ဦး။ သားတို႔၊ သမီးတို႔ရဲ႕ အိမ္မွာ ရွိတဲ့ လူဦးေရနဲ႔ အိမ္မွာ ရွိေနတဲ့ ပိုးရြက္ဆိတ္၊ ပိုးဟပ္၊ ျခင္၊ ယင္ အဲဒါေတြ အားလံုး အပါအ၀င္ တိရိစာၦန္ဦးေရ ပမာဏမွာ ဘယ္သူက ပိုမ်ားလည္း ဆိုတာကို သိႏိုင္တယ္။ ဒါေတာင္ ေတာထဲမွာ ရွိေနၾကတဲ့ အေကာင္မ်ဳိးစံု မပါေသးဘူးေနာ္။ ေနာက္ထပ္ အပါယ္သံုးဘံုလည္း မပါေသးဘူး။
ဒါေၾကာင့္ အေပ်ာ္အပါးေတြကို အလြန္လိုက္စားလာတဲ့ သူေတြဟာ ကုသိုလ္တရားေတြကို ေမ့ေလ်ာ့ေနၿပီး အကုသိုလ္ေတြကိုသာ တစ္ေန႔တစ္ျခား ပါ၀ါ တက္လာေစေတာ့တယ္။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟတို႔ရဲ႕ ေခၚေဆာင္ရာကိုပဲ လိုက္ေနမိတတ္ၾကတယ္။
ေငြေၾကးခ်မ္းသာၾကတဲ့ ႏိုင္ငံက လူေတြကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူတို႔ေတြက ေပ်ာ္ေနလိုက္ၾကတာ။ ကာမဂုဏ္ အာရံုေတြ အထဲမွာပဲ မိုးလင္းကေန မိုးခ်ဳပ္တဲ့ အထိ နစ္မြန္းေနၿပီး ျမဳပ္ေနတာကိုေတာ့ အဲဒီ လူေတြ သိခ်င္မွ သိၾကမွာ။ ကုသိုလ္ တရားကို ေမ့ေနရင္ ကုသိုလ္တရားေတြကလည္း ေလ်ာ့ေနမွာပဲ။ ေမ့ေတာ့ ေလ်ာ့တာေပါ့။
ဒါဆိုရင္ ဒုကၡေရာက္ေတာ့မယ္သာ မွတ္။ ေခ်ာက္ထဲက်ကာမွ အေမေရ ကယ္ပါ လို႔ ေအာ္ေနမယ့္ အတူတူ ေခ်ာက္ထဲကို မက်ေအာင္ အစကတည္းက ေနထိုင္ၾကရင္ ပိုေကာင္းတာေပါ့။ ႀကိဳတင္ကာကြယ္တဲ့နည္းကေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ့။
အကုသိုလ္ ကိေလသာေတြနဲ႔ပဲ ေပ်ာ္ေနတဲ့ သူေတြက မိမိမွာ ရွိတဲ့ ကုသိုလ္ေတြဟာ ပါးသြားလိမ့္မယ္။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေနတဲ့ သူေတြက်ေတာ့ အကုသိုလ္ေတြ ပါးသြားေတာ့တယ္။
ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟတို႔ရဲ႕ ေစခိုင္းရာေတြကို မလုပ္ေတာ့ဘဲ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး လုပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေအးခ်မ္းရာ နိဗၺာန္ဆီကို တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ေရာက္ရမွာပဲ။
ဒါေၾကာင့္ သားတို႔၊ သမီးတို႔ေတြဟာ ဘာနဲ႔ ေပ်ာ္ၾကေတာ့မလဲ?

Read More...

Thank...

အဂၤလိပ္ Idioms သင္ခန္းစာမ်ား (၁၂)...

- တကယ္ေတာ့/ အမွန္အားျဖင့္ - in (actual) fact
(1) I thought the work would be difficult. In fact, it’s quite easy.
ဒီအလုပ္က ခက္ခဲလိမ့္မယ္ လို႔ ငါ ထင္ခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒါက လြယ္လြယ္ေလးပါပဲ။
(2) In actual fact, he’s much nicer than he seems.
အမွန္တကယ္ေတာ့ သူဟာ သူထင္ထားတာထက္ကို ပိုၿပီး ေကာင္းေနတယ္။
(3) I used to live in France; in fact, not far from where you’re going.
ငါက ျပင္သစ္မွာေတာ့ ေနတာပဲ။ တကယ္ေတာ့ မင္းသြားတဲ့ ေနရာကေန အေ၀းႀကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။

.....................................................
- တံခါးပိတ္ (စည္းေ၀းသည္) – behind closed doors
(1) The meeting was held behind closed doors.
ဒီေတြ႔ဆံုပြဲကို တံခါးပိတ္ စည္းေ၀း က်င္းပခဲ့တယ္။
(2) Ministers of the State have the decisions taken in secret behind closed doors.
ျပည္နယ္အဆင့္ ၀န္ႀကီးေတြမွာ တံခါးပိတ္ လွ်ဳိ႕၀ွက္ေဆြးေႏြးထားတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ ရွိတယ္။
(3) Any problems which are very important top secrets are always discussed behind close door by the national government.
တိုင္းျပည္အစိုးရက အလြန္အေေရးႀကီးတဲ့ ထိပ္တန္းလွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္ ဘယ္ျပႆနာကို မဆို အၿမဲတမ္း တံခါးပိတ္ အစည္းအေ၀းျပဳလုပ္ ေဆြးေႏြးေလ့ ရွိတယ္။

....................................................
- ေမြးသည္မွ ေသသည္အထိ - from the cradle to the grave
(1) The bond of true love is on to last from the cradle to the grave.
အခ်စ္စစ္ရဲ႕ သံေယာဇဥ္ဟာ ေမြးကတည္းကေန ေသတဲ့အထိ ခို္င္ၿမဲစြာ ရွိေနၾကတယ္။
(2) All the ignoramus people have full of evil desire from the cradle to the grave without understand about the Noble Truths.
အားလံုးေသာ အႏၶပုထုဇဥ္ေတြဟာ ေမြးဖြားခ်ိန္မွ ေသဆံုးခ်ိန္အထိ သစၥာတရားေတြကို မသိၾကဘဲႏွင့္ ကိေလသာမ်ားျဖင့္သာ ထူပိန္းေနၾကသည္။
(3) What meritorious deeds had you done for you and for the world within the period from cradle to the grave?
ေမြးသည္မွ ေသသည္အထိ ကာလအေတာအတြင္း သင့္အတြက္ႏွင့္ ကမာၻေလာကႀကီး အတြက္ ဘာေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ေတြကိုမ်ား သင္ လုပ္ေပးခဲ့ၿပီးၿပီလဲ?

Read More...

Thank...

ေကာ႒ာသ (၃၂) ပါး...

(၁) ေကသာ - ဆံပင္
(၂) ေလာမာ - အေမြး
(၃) နခါ - ေျခသည္း၊ လက္သည္း
(၄) ဒႏ ၱာ - သြား
(၅) တေစာ - အေရ
(၆) မံသံ - အသား
(၇) ႏွာရု - အေၾကာ
(၈) အ႒ိ - အရိုး
(၉) အ႒ိမိဥၨံ - ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီ
(၁၀) ၀ကၠံ - အညိႈ႕
(၁၁) ဟဒယံ - ႏွလံုး
(၁၂) ယကနံ - အသည္း
(၁၃) ကိေလာမကံ - အေျမွး
(၁၄) ပိဟကံ - အဖ်ဥ္း
(၁၅) ပပၹာသံ - အဆုတ္
(၁၆) အႏံ ၱ - အူမ
(၁၇) အႏ ၱဂုဏံ - အူသိမ္
(၁၈) ဥဒရိယံ - အစာသစ္
(၁၉) ကရီသံ - အစာေဟာင္း
(၂၀) မတၳလုဂၤ ံ - ဦးေႏွာက္
(၂၁) ပိတၱံ - သည္းေျခ
(၂၂) ေသမွံ - သလိပ္
(၂၃) ပုေဗၺာ - ျပည္
(၂၄) ေလာဟိတံ - ေသြး
(၂၅) ေသေဒါ - ေခၽြး
(၂၆) ေမေဒါ - အဆီခဲ
(၂၇) အႆု - မ်က္ရည္
(၂၈) ၀သာ - ဆီၾကည္
(၂၉) ေခေဠာ - တံေတြး
(၃၀) သိဃၤာဏိကာ - ႏွပ္
(၃၁) လသိကာ - အေစး
(၃၂) မုတၱံ - က်င္ငယ္

Read More...

Thank...

က်ားန႔ဲ မ ခြဲျခားထားသည့္ ျပႆနာ?...

“ဘုန္း” ဆိုတာသည္မွာ “ပုည” ေကာင္းမႈကုသိုလ္ ဟူေသာ စကားမွ ျဖစ္ေပၚလာသည္ဟု ဆုိၾကေပသည္။ ထိုေၾကာင့္ “ဘုန္း” ကို အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုထားသည္ကေတာ့ ေရွးကာလ၊ အတိတ္ကာလ၏ ေကာင္းမႈကုသိုလ္အက်ဳိးဆက္ ပင္ျဖစ္သည္။ အတိတ္ကာလဟု ဆိုရာ၀ယ္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ၿပီးေသာ နာရီ၊ မိနစ္၊ စကၠန္႔ အခ်ိန္မ်ားလည္း ပါ၀င္ေနသည္။
ဘုန္းႀကီးသည္ ဟု ေျပာဆိုျခင္းသည္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ တန္ခိုးအရွိန္အ၀ါ ႀကီးမားေနျခင္းကို ဆိုလုိသည္။ ဘုန္းနိမ့္သည္ ဟု ေျပာဆိုျခင္းသည္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ တန္ခိုးအရွိန္အ၀ါ မရွိျခင္း၊ နည္းပါးေနျခင္း တို႔ကို အဓိပၸာယ္ သက္ေရာက္ပါသည္။ ေယာက္က်ားျဖစ္ေစ၊ မိန္းမျဖစ္ေစ အ၀ိဇၨာ ႏွင့္ တဏွာမွ စတင္ခဲ့ေသာ ဘ၀ သံသရာ တစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ မိမိတို႔ ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ အနည္းအမ်ား ကိုယ္စီကိုယ္စီ ရွိေနၾကေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူတိုင္း လူတိုင္းတြင္ ဘုန္းတန္ခိုး ကိုယ္စီကိုယ္စီ ရွိေနသည္ကို ေျပာရေပလိမ့္မည္။အကယ္၍ ေယာက္က်ားမ်ားတြင္ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ မ်ားစြာရွိေနလွ်င္ ဘုန္းတန္ခိုးႀကီးေနသလို မိန္းမမ်ားတြင္လည္း ေကာင္းမႈကုသိုလ္ မ်ားစြာ ရွိေနလွ်င္ ဘုန္းတန္ခိုး ႀကီးေနပါလိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေယာက္က်ားလည္း ရဟႏ ၱာ ျဖစ္ႏိုင္သလို မိန္းမလည္း ရဟႏ ၱာ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ရဟႏ ၱာ ျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ ဘုန္းတန္ခိုး ပါရမီ က်င့္ႀကံအားထုတ္မႈမ်ား ျပည့္စံုသြားၿပီ ဆိုလွ်င္ျဖင့္ ရဟႏ ၱာ ျဖစ္ရမည္မွာ မလြဲႏိုင္ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေယာက္က်ားျဖစ္ေစ၊ မိန္းမျဖစ္ေစ မိမိတို႔တြင္ ရွိၾကေသာ က်င့္ႀကံအားထုတ္မႈ ဘုန္းကံ ပါရမီမ်ား အတိုင္း နိဗၺာန္ကို ေရာက္ၾကရသည္။
ထိုအေၾကာင္းအရာကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ဘုန္းႀကီးျခင္း မႀကီးျခင္းသည္ ေယာက္က်ား၊ မိန္းမႏွင့္ မသက္ဆိုင္ဘဲ မိမိတို႔၏ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၊ အကုသိုလ္မေကာင္းမႈမ်ား ေၾကာင့္သာလွ်င္ ျဖစ္ၾကရေပသည္။
သို႔ေသာ္ ျမင့္ျမတ္ျခင္း၊ မျမင့္ျမတ္ျခင္း ဆုိသည္ကိုေတာ့ ဆက္၍ လင္းဦးအံ့။
ျမင့္ျမတ္ျခင္း ဆိုသည္မွာ အဆင့္အတန္း၊ အရည္အခ်င္း စသည္တို႔ သာမန္ထက္ ထူးကဲသာလြန္ေနျခင္းကို ဆိုလိုေပသည္။ ေလာကသံုးပါး၏ ဆရာသခင္ ဘုရားရွင္ျဖစ္ရန္ ဗ်ာဒိတ္ခံယူႏိုင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ေယာက္က်ားစင္စစ္ ျဖစ္မွသာလွ်င္ ဗ်ာဒိတ္ခံယူႏိုင္သည္။ ေနာက္တစ္နည္း ထပ္မံ၍ ရွင္းရလွ်င္ ဘုရားအျဖစ္ ဗ်ာဒိတ္ခံယူႏိုင္ဖို႔အတြက္ လိဂၤသမၸတၱိ ေယာက္က်ားစင္စစ္ျဖစ္ျခင္း ဟူေသာ အရည္အခ်င္း လိုအပ္သည္။ မိန္းမမ်ား အေနျဖင့္ ဘုရားျဖစ္ရန္ ဗ်ာဒိတ္ခံယူခ်င္လွ်င္ ေယာက္က်ားဘ၀ကို ျဖစ္ေအာင္ ပထမ ျပဳလုပ္ရေပသည္။ မိန္းမဘ၀ျဖင့္ ဗ်ာဒိတ္ခံယူရန္ လံုး၀ မျဖစ္ႏိုင္ေပ။ ထိုေၾကာင့္ ေယာက္က်ားသည္ မိန္းမထက္ ပို၍ ျမင့္ျမတ္သည္ဟု ဆိုရေပသည္။ (ဤအေၾကာင္းအရာႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္ သီလရွင္ မယ္ကင္း တို႔၏ ဇာတ္လမ္းတြင္ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ႀကီးက သီလရွင္ မယ္ကင္းကို ေျပာေသာ စကားကို သိသူမ်ားက အဓိပၸာယ္ ပိုၿပီး ထင္ရွားပါလိမ့္မည္။ ရုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းေသာ စကားျဖစ္မည္ စိုးေသာေၾကာင့္ ဤေနရာတြင္ မေဖာ္ျပေတာ့ပါ)
ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္က ေယာက္က်ားရဟန္းမ်ားအျပင္ အရွင္အာနႏၵာ၏ ေက်းဇူးေၾကာင့္ မိန္းမ ရဟန္းမမ်ားလည္း ရွိခဲ့သည္။ မိန္းမဘိကၡဳနီမ ရဟႏ ၱာမ်ားလည္း ရွိခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဘိကၡဳနီမမ်ား၏ ဂရုဓမၼ ရွစ္ပါးအထဲတြင္ ဘိကၡဳနီသည္ ရဟန္း၀ါ တစ္ရာပင္ ရေနေစကာမူ ယေန႔မွ ပဥၨင္းျဖစ္ေသာ ရဟန္းေယာက္က်ားကို ရွိခိုးရမည္ အရိုအေသ ျပဳရမည္ ဟု ျမတ္စြာဘုရားသည္ ပညတ္ထားသည္။ ေယာက္က်ားသည္ မိန္းမထက္ ျမတ္ေသာေၾကာင့္သာလွ်င္ ျဖစ္ေပသည္။
ဥပမာ အားျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ ဖခင္ႏွင့္ မိခင္ ႏွစ္ဦးတြင္ မည္သူက ျမင့္ျမတ္သနည္း ဟု ေမးလွ်င္ ဖခင္က ျမင့္ျမတ္သည္ဟု ေျဖဆိုရေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ေက်းဇူးတရားအေနျဖင့္ ၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္ မိခင္သည္ ဖခင္ထက္ ပို၍ ေက်းဇူးမ်ားေနသည္ကို ေတြ႕ရေပလိမ့္မည္။ မိခင္သည္ ရင္ေသြးသားသမီးမ်ားကို ၀မ္းျဖင့္လြယ္၍ ေမြးဖြားရေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္။ ေက်းဇူးမ်ားျခင္း မမ်ားျခင္းသည္ မိခင္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သကဲ့သို႔ ဖခင္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ေပသည္။ သို႔ေသာ္ ျမင့္ျမတ္ျခင္း သည္ ဖခင္ကသာ ျဖစ္ရေပလိမ့္မည္။
ေယာက္က်ားသည္ မိန္းမထက္ အသက္ငယ္ေသာ္လည္း ျမင့္ျမတ္သည္ကေတာ့ ေယာက္က်ားသာလွ်င္ ျဖစ္သည္။ မိန္းမမ်ားကို ဘုရားေစတီမ်ား၏ အထက္ပစၥယာရင္ျပင္ေတာ္ အေပၚသို႔ မတက္ခိုင္းသည္မွာလည္း ဘုန္းႀကီးသည္ ဘုန္းနိမ့္သည္ႏွင့္ မဆိုင္ေပ။ မိန္းမမ်ားတြင္ အေ၀ဏိက ဒုကၡတစ္မ်ဳိးျဖစ္ေသာ လစဥ္ဓမၼတာ ဥတုလာရျခင္းဆိုေသာ အေၾကာင္းႏွင့္ သက္ဆိုင္ေနပါသည္။ ထိုေၾကာင့္ မိန္းမမ်ားသည္ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာ သံုးပါးကို ၾကည္ညိဳသည့္အတြက္ အဂါရ၀ မရိုမေသ ျဖစ္ၾကမည္ စိုးေသာေၾကာင့္သာလွ်င္ ဘုရားေစတီေတာ္မ်ား၏ အထက္ပစၥယာကို မတက္ၾကျခင္းသာ ျဖစ္သည္။
ဗုဒၶဘာသာ မဟုတ္ၾကေသာ အထူးသျဖင့္ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ေယာက္က်ားႏွင့္ မိန္းမ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈ မရွိျခင္း (Gender Discrimination) ဆိုသည္ကို ေတြ႕ရေပသည္။ ေယာက္က်ားႏွင့္ မိန္းမမ်ားကို သူ႔ေနရာႏွင့္သူ ခြဲျခားထားမႈ မရွိေသာအခါ ေယာက္က်ားမိန္းမ လူမႈေရး ရႈပ္ေထြးေပြလီမႈမ်ားသည္ ရွင္း၍မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈ ဟူေသာ စကားအသံုးအႏႈန္းကို ေျပာင္းျပန္အခ်ဳိးခ်ၿပီး တစ္ဖက္လွည့္ သံုးစြဲေလေတာ့သည္။
ေယာက္က်ားစင္စစ္ကသာလွ်င္ ဘုရားျဖစ္ရသည္ ဆိုေသာေၾကာင့္ မိန္းမမ်ားကလည္း ငါတိုမိန္းမက်ေတာ့ ဘုရားျဖစ္ခြင့္မရွိဘူး ခြဲျခားထားတယ္ မတရားဘူး ဟု တန္းတူအခြင့္အေရး ရရွိေအာင္ ေတာင္းဆိုရန္ မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် မျဖစ္ႏိုင္ေပ။ တန္းတူအခြင့္အေရး ဆိုသည္မွာ ေနရာတကာ လိုက္ေတာင္းေနလို႔ ရသည့္ ကိစၥမဟုတ္။ ေယာက္က်ားႏွင့္ မိန္းမတို႔သည္ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ တန္ဖိုးကိုယ္စီ ရွိေနၾကၿပီးသားပင္ ျဖစ္သည္။
အမွန္တကယ္ ဆိုရလွ်င္ျဖင့္ ေယာက္က်ားပင္ျဖစ္ေစ မိန္းမပင္ျဖစ္ေစ မည္သူမဆို နိဗၺာန္သို႔ ေရာက္ရန္ က်င့္ႀကံပြားမ်ား အားထုတ္ၾကလွ်င္ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳလို႔ ရသည္သာခ်ည္းပင္ ျဖစ္သည္။ နိဗၺာန္ကို သြားသည့္လမ္းတြင္ ေယာက္က်ား၊ မိန္းမ ခြဲျခားထားျခင္း မရွိေပ။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔၏ အဓိက ပန္းတိုင္သည္ နိဗၺာန္ပင္ မဟုတ္ေလာ။ နိဗၺာန္ကို ေရာက္မည့္ တရားေတာ္မ်ားကို မည္သူမဆို က်င့္ႀကံပြားမ်ား အားထုတ္ၿပီး အမွန္တကယ္ ေရာက္ေအာင္ သြားႏိုင္ၾကသည္ ဆိုကတည္းကပင္လွ်င္ သဘာ၀တရားသည္ တရားၿပီးသား ျဖစ္ေနေပသည္။ ငါက ေယာက္က်ားပဲ ျမင့္ျမတ္တယ္ ဆိုၿပီး ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြကို မလုပ္ဘူးဆိုရင္ ဘုန္းကံမႀကီးေတာ့ဘဲ အပါယ္ဘံုေတြကိုပဲ သြားရဖို႔ ရွိေပသည္။ မိန္းမျဖစ္ေနေပမယ့္လည္း ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြကို လုပ္ေနလွ်င္ ဘုန္းကံႀကီးၿပီး ေကာင္းရာ သုဂတိဘံုမ်ားကို သြားရေပလိမ့္မည္။ နိဗၺာန္ကို ေရာက္ေရေပလိမ့္မည္။
သဘာ၀တရားသည္ မည္သူ႔ကိုမွ် မ်က္ႏွာလိုက္ျခင္း၊ အသာေပးျခင္း မရွိ။ ဘက္လိုက္ျခင္း မရွိေပ။ ထိုေၾကာင့္ က်ား/မ ခြဲျခားပံုကို အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေျပာဆိုရလွ်င္ ေယာက္က်ားမ်ားသည္ ျမင့္ျမတ္သည္သာ ျဖစ္ၿပီး ဘုန္းကံႀကီးျခင္း၊ မႀကီးျခင္းတို႔သည္ ေယာက္က်ားျဖစ္ေစ၊ မိန္းမျဖစ္ေစ မည္သူမဆို မိမိတို႔ ျပဳလုပ္ၾကေသာ ကံ အတိုင္းသာလွ်င္ ျဖစ္ၾကရေပသည္။ မိမိတို႔၏ ကံသာလွ်င္ ကိုယ္ပိုင္ဥစၥမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
သို႔ဆိုလွ်င္ အားလံုးေသာ က်ား/မ မေရြး သံသရာ သမုဒၵရာႀကီး၏ လိႈင္းဂယက္ေတြၾကားတြင္ မိမိတို႔၏ ဘ၀ေလွႀကီးကို ကုသိုလ္အျပည့္တင္ေဆာင္ရင္း ဒုကၡကင္းၿငိမ္းရာ နိဗၺာန္ကမ္းဆီေရာက္ေအာင္ ဦးတည္ၿပီး သတိရွိရွိျဖင့္ ၀ိရိယအားတင္း ကိုယ္တိုင္ ေလွာ္ခတ္ သြားႏိုင္ၾကပါေစလို႔ တိုက္တြန္းလိုက္ရပါေပေတာ့သည္…..

Read More...

Thank...

နာယက မမည္သူ အနာယက (၆) ဦး...

၁။ ဂဏန္း - လူေတြ႕လွ်င္ လက္မေထာင္တတ္သည့္ လူမ်ဳိး။
၂။ ပုတ္သင္ - မည္သူပဲ ေျပာေျပာ ေခါင္းညိတ္တတ္သည့္ လူမ်ဳိး။
၃။ ကိုင္းပင္ - အားမ်ားရာ ယိမ္းသည့္ လူမ်ဳိး။
၄။ ႏြားသိုး - ႏြားသိုးႀကိဳးျပတ္ ႏြားရူးဆူးတိုးသကဲ့သို႔ အမ်ားက ေျမွာက္စားသျဖင့္ ေစာ္ကားတတ္သည့္ လူမ်ဳိး။
၅။ လိပ္မ်ဳိး - မိမိဗိုက္ေအာက္သို႔သာ ယက္သြင္းေလ့ရွိေသာ လူမ်ဳိး။
၆။ ေခြးအ - ေခြးအကဲ့သို႔ မိမိအမ်ဳိး၏ အသားကိုပင္ ျပန္၍ စားတတ္ေသာ လူမ်ဳိး။
(ဂဏန္း၊ ပုတ္သင္၊ ကိုင္းပင္၊ ႏြားသိုး၊ လိပ္မ်ဳိး၊ ေခြးအ၊ အနာယက)

Read More...

Thank...

ကၽြႏ္ုပ္၏ ဒႆနမ်ား (၁၂)...

ကံမေကာင္းလို႔ ဉာဏ္မေကာင္းတာကိုပဲ ေျပာမေနနဲ႔။ ကံေကာင္းေအာင္လည္း ကိုယ္ပဲ လုပ္ရသလို ဉာဏ္ေကာင္းေအာင္လည္း ကိုယ္ပဲ ၀ိရိယအားစိုက္ လုပ္ရဦးမယ္ဆိုတာလည္း သတိထားဦး။
……………………………………………….
တစ္ေန႔ ၂၄ နာရီမွာ မိနစ္က ၁၄၄၀။ စကၠန္႔က ၈၆၄၀၀။ စကၠန္႔တစ္ခုစီမွာ ၀င္ေလ၊ ထြက္ေလ တစ္ခုစီ ရွိတယ္ ဆိုပါစို႔။ တစ္ရက္မွာ စကၠန္႔ ဘယ္ေလာက္ကိုမ်ား ၀င္ေလ၊ ထြက္ေလ သတိကပ္မိပါလိမ့္။
……………………………………………….
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ဆိုၿပီး အထင္မႀကီးနဲ႔ဦး။ ဗုဒၶရဲ႕ တရားဓမၼ အႏွစ္သာရေတြကို သိၿပီး လက္ေတြ႕ က်င့္ႀကံအားထုတ္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဖို႔လည္း လိုေသးတယ္။

Read More...

Thank...

ေဒသႏ ၱရ ခရီးသြား မွတ္တမ္းမ်ား (၈) ...

ကစ္ဘား (Kibber) ရြာနဲ႔ ေ၀းရာဆီ

ကမာၻ႕အျမင့္ဆံုး ကစ္ဘား (Kibber) ရြာေလးကေန ထြက္လာခဲ့ၿပီ။ ရြာဦးေစတီေလးကေန စၿပီး ေတာင္ေပၚကို စတက္ရေတာ့မယ္။ ေလေအးေတြကလည္း အရမ္းတိုက္ေတာ့ ေနပူေနေပမဲ့ ပူတယ္လို႔ေတာင္ မခံစားရဘူး။ လမ္းမွာလည္း ျမည္းေတြ၊ သိုးေတြကို ထိန္းေက်ာင္းေနၾကတဲ့ ရြာသားေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ တိရိစာၦန္ေတြကို ထိန္းေက်ာင္းေနၾကတယ္။
တိရိစာၦန္ေတြကို ၾကည့္ၿပီး စာေရးသူေတာင္ သနားလာမိတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ သူတို႔အတြက္ အစားအစာ သစ္ပင္မွ မေတြ႕ရပဲ။ ငုတ္တိငုတ္တို က်ဳိးတိုးက်ဲတဲ ေပါက္ေနၾကတဲ့ ဆူးပင္ ျမက္ရိုင္းေလးေတြကိုသာ အစာအျဖစ္နဲ႔ပဲ စားေနၾကရတာ။

ေတာ္ရာမဟုတ္ေပမဲ့ ေပ်ာ္သလိုသာ ေနေနၾကရတဲ့ တိရိစာၦန္တို႔ရဲ႕ ဘ၀

ဒီေဒသမွာကေတာ့ သစ္ပင္ႀကီးဆိုလို႔ လက္ညိွဳးထိုးျပစရာရွိမွ မရွိပဲေလ။ ဒါေၾကာင့္ ရုကၡစိုး နတ္ေတြေတာင္ ဒီေဒသမွာ ရွိမွာမဟုတ္ဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္းနဲ႔ ေတာင္ေပၚကက်ေနတဲ့ ေရေခ်ာင္းေလး တစ္ခုကိုေတြ႕တယ္။ အဲဒီ ေရေခ်ာင္းေလးနံေဘးမွာ အသက္ရွင္သန္ေနၾကတဲ့ ျမက္ပင္ေလးေတြမွာေတာ့ ျမက္သီးေတြ မေတြ႕ရဘဲ ေရခဲေလးေတြ သီးေနတာကိုပဲ ေတြ႕ရတယ္။

ေရခဲသီးေနေသာ ျမက္ပင္ေလးမ်ား

သဘာ၀က ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ရႈခင္းေတြကို ေငးေမာၾကည့္ရင္း ကုန္းျပင္ျမင့္ေပၚမွာ တစ္ပါးတည္း ေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ့ စာေရးသူဟာ မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းႀကီးေအာက္မွာ ဘယ္သူမွ မရွိသလို ခံစားေနရတယ္။ သံသရာမွာလည္း ဒီလိုပါပဲ တစ္ဦးတည္း ခရီးႏွင္၊ တစ္ဦးတည္း မိမိသြားရာလမ္းကိုု စီစဥ္ၿပီး မိမိျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ကံအတိုင္းသာ တစ္ဦးတည္း စံစား၊ ခံစားၾကရတာပဲ။
ေျခလ်င္ခရီးပဲ ျဖစ္ေနေတာ့ အေတာ္ေတာင္ ေမာေနၿပီ။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း ေရေတြခဲေနတဲ့ ေတာင္တန္းေတြ၊ ခ်ဳိမ့္၀ွမ္းေတြနဲ႔ ျမစ္၀ွမ္းလြင္ျပင္ေတြကိုပဲ ေတြ႕ေနရတယ္။ ေနရာင္ေၾကာင့္ ၾကည္လင္လွတဲ့ အျပာေရာင္ မိုးေကာင္းကင္ႀကီးမွာ တလိမ့္လိမ့္ လြင့္ေမ်ာ သြားလာေနၾကတဲ့ တိမ္ေတာင္ တိမ္လိပ္ေတြကေတာ့ ေတာင္တန္းေတြၾကား၊ ေတာင္ထိပ္ေတြ အေပၚမွာ နီးနီးကပ္ကပ္ ရွိေနၾကတယ္။

လြင့္ေမ်ာေနတဲ့ မိုးတိမ္ေတြၾကား ခရီးရွည္ကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း

သြားရင္းလာရင္း ဓာတ္ပံုရိုက္ေတာ့ တစ္ပါးတည္း ဘယ္လိုမ်ား ရိုက္ပါလိမ့္မလဲလို႔ မေမးေလနဲ႔။ စာေရးသူကေတာ့ ဇာတ္ေဆာင္လည္းကိုယ္၊ ဒါရိုက္တာလည္းကိုယ္၊ ကင္မရာမင္းလည္းကိုယ္။ အဲဒီလိုပဲ သရုပ္ေဆာင္ ဒါရိုက္တာနဲ႔ ကင္မရာမင္းလုပ္ၿပီး ရိုက္ရတာ။ ကင္မရာကို အေ၀းမွာထား ဆယ္စကၠန္႔အခ်ိန္ timer ေပးၿပီး ဓာတ္ပံုကို ရိုက္ယူရတာေလ။

သံသရာဘယ္မသိ သူတို႔ေတြလည္းရွိ

လမ္းေလွ်ာက္လိုက္၊ ထုိင္နားလိုက္နဲ႔ ၄ နာရီေလာက္ၾကာေအာင္ လမ္းေလွ်ာက္လာလိုက္တာ အိမ္ေလးတစ္အိမ္ကို ေရာက္သြားပါေလေရာ။ ရြာငယ္ေလးလို႔ ေခၚဆိုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အိမ္ကေတာ့ ေလးအိမ္ ရွိေနပါရဲ႕။ အိမ္နံေဘးမွာ စိုက္ခင္းေတြကို လုပ္ေနၾကတဲ့ အသက္ ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ အမ်ဳိးသမီး တစ္ဦးနဲ႔ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကိုေတြ႕တယ္။ ေန႔လည္စာ ဆြမ္းအတြက္ကိုလည္း စာေရးသူ မေျဖရွင္းရေသးဘူးေလ။ ကစ္ဘား (Kibber) ရြာက ယူေဆာင္လာခဲ့တဲ့ စားစရာ မုန္႔ေတြကလည္း လမ္းမွာ ဘုဥ္းေပးရင္းနဲ႔ပဲ ကုန္သေလာက္ ရွိသြားၿပီ။ အဲဒီေတာ့ ေန႔လယ္ဆြမ္းအတြက္ အကူအညီေတာင္းမွ ရေတာ့မွာပဲ။

သံသရာ မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းႀကီးရဲ႕ေအာက္မွာ လြတ္ေျမာက္ရာ လမ္းကိုရွာရင္း

အဲဒီအိမ္နံေဘး စိုက္ခင္းက အမ်ဳိးသမီးႀကီးဆီကို စာေရးသူ ေရာက္သြားေရာ စာေရးသူကပဲ ႏႈတ္ဆက္စကား လွမ္းေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေဒသရဲ႕ ႏႈတ္ဆက္စကားေပါ့။ ေဒသတစ္ခုကို ခရီးသြားတဲ့အခါက်ရင္ အဲဒီေဒသရဲ႕ ဘာသာစကားကိုေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အနည္းအက်ဥ္းေတာ့ သိထားရတယ္ေလ။ ထမင္းစား၊ ေရေသာက္ စကားေလးေတာင္ မတတ္ဘူး ဆိုရင္ ၀မ္းေရးကို ေျဖရွင္းဖို႔ ဘယ္လြယ္လိမ့္ပါ့မလဲေနာ္။

ေက်းလက္ေတာင္သူတို႔ရဲ႕ ဘ၀ လုပ္ငန္းခြင္

အေတာ္ပဲ စာေရးသူ ႏႈတ္ဆက္လိုက္တာ အမ်ဳိးသမီးႀကီး သိသြားၿပီ။ သူတို႔က စာေရးသူကို စကားေျပာၾကပါတယ္။ အဂၤလိပ္လိုမဟုတ္ဘဲ ေဒသသံုး ဘာသာစကားျဖစ္ေနေတာ့ စာေရးသူလည္း အားလံုး နားမလည္ေတာ့ဘူး။ နားမလည္လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ကိုယ္ဟန္အမူအယာ၊ လက္ဟန္ေျခဟန္ ဘာသာစကားနဲ႔ပဲ ေျပာရေတာ့မွာပဲ။ စာေရးသူကို အိမ္ထဲေခၚသြားၿပီး ဆြမ္းကပ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေတာ့တာပဲ။

ဆြမ္းအလွဴဒါန ကုသိုလ္ရဖို႔

၀မ္းသာစရာပဲ။ ေတာ္ေတာ္ အလိုက္သိတဲ့ ဒကာမႀကီး။ ထမင္းစားခ်ိန္ ကိုယ့္အိမ္ေရာက္လာတဲ့ ဧည့္သည္ကို ထမင္းေကၽြးရမယ္ဆိုတာ သူတို႔ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈပဲနဲ႔ တူတယ္။ ေက်းလက္ေဒသက ခ်စ္စရာရိုးရာ ဓေလ့ဆိုတာက စိတ္ထားျဖဴစင္မႈနဲ႔ ရိုးသားပြင့္လင္းမႈပဲေလ။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စာေရးသူကေတာ့ သိပ္ကို ၀မ္းသာေနမိတာ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ထမင္းဆိုင္မွ မရွိဘဲေလ။

ေက်ာင္းမသြားခင္

ကေလး ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ေက်ာင္းသြားဖို႔ ျပင္ဆင္ေနၾကတာကို ေတြ႕တယ္။ သူတို႔ေလးေတြလည္း စာေရးသူနဲ႔ စကားေျပာၿပီး ေက်ာင္းကို သြားကုန္ၿပီ။ စာေရးသူလည္း အိမ္ထဲ ၀န္းက်င္ကို ၾကည့္မိတယ္။ အိမ္ထဲမွာ တီဗီနဲ႔ အိမ္ေဘးမွာလည္း ၿဂိဳလ္တုစေလာင္းနဲ႔။ လွ်ပ္စစ္မီးကလည္း ၂၄ နရီ။ တည္ခ်က္ေနတာက ဂဲ့စ္ (gas) မီးဖို။ တယ္လည္းဟုတ္ပါလား။ ဒီေလာက္ေတာင္ ေ၀းလံျမင့္မားလွတဲ့ အိမ္ငယ္ေလးထဲမွာ တစ္ကမာၻလံုး ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို သိႏိုင္တယ္။ လွ်ပ္စစ္မီးကိုလည္း ျပည္နည္အစိုးရက စီစဥ္ေပးထားတယ္ တဲ့။ ေက်းရြာအိမ္ေလးထဲမွာ ေနထိုင္တယ္ ဆိုေပမဲ့ ေလာကႀကီးနဲ႔ေတာ့ အဆက္အသြယ္မျပတ္ဘူး။

အဖိုးအိုရဲ႕ အၿပံဳးမွာ အျပစ္အနာအဆာ မရွိ

စာေရးသူလည္း ဆြမ္းဘုဥ္းေပးလိုက္ေတာ့ ဒီေန႔တစ္ေန႔စာအတြက္ ခႏၶာကိုယ္ အသက္ဆက္ရွင္ႏိုင္ဖို႔ အင္အားေတြ ရသြားၿပီ။ ေက်းဇူးရွင္ျဖစ္တဲ့ ဆြမ္းအလွဴရွင္ဒကာမႀကီးကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး အိမ္ေလးထဲက ထြက္လာခဲ့ၿပီ။

အိမ္ေလးအိမ္ရဲ႕ သဒၶါအားနဲ႔ ေစတီတစ္ဆူတည္

အေတာ္အတန္ ေျခလွမ္း လွမ္းမိေတာ့ စာသင္ေက်ာင္းေလးတစ္ခုကို ေရာက္သြားတယ္။ စာသင္ေက်ာင္းထဲမွာ ေက်ာင္းသားေတြအမ်ားႀကီးလား မွတ္တယ္။ အေစာနက စာေရးသူ ဆြမ္းဘုဥ္းခဲ့တဲ့ အိမ္က ကေလးႏွစ္ေယာက္ ပဲ ရွိပါလား။ သင္ေပးတဲ့ ဆရာက တစ္ေယာက္။ စုစုေပါင္း သံုးေယာက္။ ရာသီဥတု ေအးလြန္းေတာ့ စာသင္ခန္းထဲမွာ စာမသင္ႏိုင္ဘဲ အျပင္မွာ ထြက္ၿပီး သင္ေနၾကတယ္။ ေဆာင္းရာသီဆိုရင္ ေက်ာင္းပိတ္ထားရၿပီး ေႏြရာသီက်မွ ေက်ာင္းဖြင့္ရတာ။ ေဆာင္းရာသီမွာ နယ္ေျမတစ္ခုလံုး ႏွင္းေတြက်ေနၿပီး လူတိုင္းလိုလိုဟာ ကိုယ့္အိမ္အထဲမွာပဲ ေနေနၾကရတာေလ။

ရြာငယ္ေလးမွ အထြက္လမ္း

ေက်ာင္းဆရာနဲ႔ စာေရးသူလည္း မိတ္ဆက္ၿပီး နယ္ေျမေဒသရဲ႕ ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စကားေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေက်ာင္းဆရာကေတာ့ ဒီရြာက မဟုတ္ဘူး တစ္ျခားရြာက လာၿပီး စာသင္ေပးေနတာ။ ေက်ာင္းသားက ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတဲ့ ေနရာမွာ ဆရာတစ္ေယာက္ လာၿပီး စာသင္ေပးေနတာ အဲဒီဆရာ လစာမ်ား ဘယ္လိုရေနပါလိမ့္။

သဘာ၀အလွနဲ႔ ျမစ္၀ွမ္း စပီတီ (Spiti Valley)

စာေရးသူလည္း စပ္စပ္စုစု ေမးမိေတာ့တယ္။ အဲဒီေက်ာင္းဆရာကေတာ့ ေျပာျပပါတယ္။ သူက အစိုရ၀န္ထမ္း ေက်ာင္းဆရာပါ။ ေက်ာင္းဆရာေတြ အဆင့္အတိုင္း ရတဲ့ လစာနည္းတူ ရေနတာပဲတဲ့။ ျပည္နယ္အစိုးရကေန အဲဒီ ေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္အတြက္ ဆရာတစ္ေယာက္ စီစဥ္ေပးထားတာ တဲ့ေလ။ စားေရးသူေတာင္ အဲဒီ ျပည္နယ္အစိုးရကို ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ အိမ္က ေလးအိမ္။ ေက်ာင္းသားကႏွစ္ေယာက္ပဲ ရွိတဲ့ ေက်ာင္းမွာ ဆရာတစ္ေယာက္ကို ခန္႔ထားတာကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ အဲဒီ ျပည္နယ္ အစိုးရက ပညာေရးကို ေတာ္ေတာ္ အားေပးတယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာပါပဲ။ စာသင္ေက်ာင္းငယ္ ၿခံ၀င္းေလး အထဲမွာလည္း ေက်ာင္းသား ႏွစ္ေယာက္အတြက္ အားကစား၀င္း၊ စာၾကည့္ခန္း၊ စာသင္ခန္း၊ ရံုးခန္းေတြကို စာသင္ေက်ာင္းတစ္ခုရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ ဖြဲ႕စည္းပံုအတိုင္း တည္ေဆာက္ထားတယ္။

စာရင္းရွိ (၃) ဦး ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း

ျပည္နယ္အစိုးရကေတာ့ လူ႔စြမ္းအင္အရင္းအျမစ္ကို အေလအလြင့္မရွိေအာင္ စီမံထားတယ္။ ၿမိဳ႕ျပနဲ႔ ေ၀းတဲ့ ေက်းလက္ေဒသက ရြာသားေတြရဲ႕ စြမ္းအင္ေတြကိုလည္း ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္ တန္ဖိုးရွိရွိ အသံုးခ်ႏိုင္ဖို႔ ပံ့ပိုးေပးထားတယ္။ လွည္းေန၊ ေလွေအာင္း၊ ျမင္းေစာင္းမက်န္ ဆိုသလုိပါပဲ။ ႏိုင္ငံေတာ္ကို တည္ေဆာက္တဲ့ေနရာမွာ ေက်းလက္နဲ႔ ၿမိဳ႕ျပကို တန္းတူညီတူ ျဖစ္ေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ထိန္းညွိေပးထားတယ္။ ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ အေျခခံဆိုတာ ေက်းလက္ပဲ မဟုတ္လား။

ပုပၸါးေတာင္ကို တမ္းတမိ

စာေရးသူလည္း အဲဒီေတာင္ေပၚကေန တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေတာင္ေစာင္းလမ္းေလးအတိုင္း နိမ့္ဆင္းလာတယ္။ စပီတီ ျမစ္၀ွမ္း (Spiti Valley) ကို ေတာင္ေပၚကေန လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း ေန႔လယ္မြန္းတည့္ ေနရာင္ေၾကာင့္ တိမ္ေတြဟာလည္း အေရာင္ၾကည္လင္ၿပီး ေတာက္ပေနတယ္။ စာေရးသူေရာက္ေနတဲ့ ကုန္းျမင့္ေတြက ျမင့္မားလြန္းေတာ့ တိမ္ေတြဟာ နီးနီးကပ္ကပ္ လႊင့္ေျမာေနတာကို ျမင္ေနတယ္။ ကီး (kee) ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကိုေတာ့ လွမ္းျမင္ရၿပီ။ ေတာင္ေပၚကေန လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပံုစံဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံက ပုပၸားေတာင္နဲ႔ ပံုစံနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ျဖစ္ေနတယ္။

ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ကီး (Kee) ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း

ကီး (kee) ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းရဲ႕ နံေဘးမွာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပၚကိုလည္း ေရာက္ေရာ အဲဒီေက်ာင္းမွာ ရွိတဲ့ ရဟန္းေတြက စာေရးသူကို မိတ္ဆက္ၿပီး ေက်ာင္းအထဲကို လုိက္ျပတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၁၅၀၀ ေက်ာ္ကတည္းက ရွိခဲ့တယ္ လို႔ သိရတယ္။ ေရွးေဟာင္းလက္ရာေတြကေတာ့ အေတာ္ေလးကို စံုလွပါတယ္။ ေရွးေခတ္ နံရံပန္းခ်ီေတြကိုေတာ့ ဓာတ္ပံုရိုက္ခြင့္ မရဘူး။

တိဗက္ယဥ္ေက်းမႈအတိုင္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း မုဒ္ဦး

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းရဲ႕ အေပၚဘက္ကိုလည္း ေရာက္သြားေရာ ေခါင္မိုးေပၚက သံတိုင္ေတြမွာ အရိုးေခါင္းပံုေတြနဲ႔ လွံတံ အခၽြန္အတက္ေတြကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ စာေရးသူက ေမးၾကည့္ေတာ့ အဲဒါေတြဟာ နတ္ဘုရား (God) နဲ႔ နတ္ဘုရားမ (Godness) ေတြပါပဲတဲ့။ ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းရဲ႕ ေခါင္ထက္မွာ နတ္ဘုရားလို႔ ေျပာေနတဲ့ အရိုးေခါင္းပံုေတြကို တင္ထားရတယ္လို႔။ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရား ရုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္က ေခါင္မိုးေအာက္က ခန္းမအထဲမွာ။ အရိုးေခါင္းေတြက အထက္မွာ။
အင္း ဘယ္လို စိတ္ကူးေတြနဲ႔မ်ား ဘယ္သူေတြက ထြင္ၿပီး ျပဳလုပ္ထားၾကပါလိမ့္။ God နဲ႔ Godness ဆိုတာေတြကေတာ့ ဟိႏၵဴအယူ၀ါဒေတြမွာ ရွိတယ္။ တိဗက္ဗုဒၶဘာသာကလည္း ဟိႏၵဴျဗဟၼဏကေန ဗုဒၶဘာသာကို ကူးေျပာင္းလာခဲ့တဲ့ ရဟန္းေတြက ခ်ဲ႕ထြင္ထားတာဆိုေတာ့ ဟိႏၵဴဘာသာရဲ႕ အယူအဆေတြကို ဗုဒၶဘာသာထဲ ထည့္ထားတာပါပဲ။

ေခါင္တိုင္ေပၚက နတ္ဘုရား

ၿပီးေတာ့ လက္ဘက္ရည္ေသာက္ဖို႔ အခန္းတစ္ခန္းထဲကို ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီအခန္းထဲမွာ ရဟန္းတစ္ပါးက စာေရးသူကို ေမးလိုက္တဲ့ စကားကေတာ့
“လားမားႀကီးမွာ ဇနီးမယားရွိလား?”
ေအာင္မယ္ေလးဗ်ာ ဘယ္လိုမ်ား ေမးလိုက္ပါလိမ့္။ ေမးတဲ့ သူကလည္း ရဟန္းပဲ။ ရဟန္းေတြမွာ မိန္းမ မရွိဘူး ဆိုတာ မသိဘူးလား။ စာေရးသူလည္း ခ်က္ခ်င္းပဲ ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့တယ္။
“ဟာဗ်ာ ဘယ္ကလာ ဇနီးမယား ရွိရမွာလဲ။ ရဟန္းဆုိတာ မိန္းမယူလို႔ မရဘူးေလ။ မိန္းမ ရွိမွေတာ့ ရဟန္း မဟုတ္ေတာ့ဘူးေပါ့”
စာေရးသူလည္း ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့ အဲဒီ ေမးတဲ့ ရဟန္းလည္း ဆက္မေမးေတာ့ဘူး။ စာေရးသူ ေနာက္မွ သိရတာက တိဗက္ရဟန္းေတြမွာ တစ္ခ်ဳိ႕ ဂိုဏ္းေတြ မိန္းမယူလို႔ရတယ္ တဲ့ေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ စာေရးသူကို ေမးတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ေထရ၀ါဒနဲ႔ မတူတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေခါင္ေပၚမွာ နတ္ဘုရား ကိုးကြယ္မႈ

တိဗက္ဗုဒၶဘာသာမွာ ဂိုဏ္ႀကီး ေလးဂိုဏ္းရွိတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ (၁) ဂီလုဂိုဏ္း (၂) စၾကားဂိုဏ္း (၃) ကကၽြိဂိုဏ္း (၄) ငီးမားဂိုဏ္း တို႔ပါပဲ။ အဲဒီ ေလးခုအထဲက နံပါတ္ေလး ျဖစ္တဲ့ ငီးမားဂိုဏ္းကေတာ့ တခ်ဳိ႕ရဟန္းေတြဟာ မိန္းမယူလို႔ ရတယ္ ဆိုပဲ။ အဲဒီက ဗုဒၶဘာသာေတြ ဘယ္လိုမ်ား ျဖစ္ကုန္ၾကပါလိမ့္။ သာသနာဟာ ပ်က္စီးေနပါေရာလား။ ၾကားရတာေတာ့ သာသနာအတြက္ စိတ္မေကာင္းစရာပါပဲ။
“ဒီမွာ သံဃာ ဘယ္ႏွစ္ပါး သီတင္းသံုးလဲ ဘုရား?”
စာေရးသူက ေမးလိုက္တာပါ။ အဲဒီ ရဟန္းက
“သံဃာအားလံုး ႏွစ္ရာေက်ာ္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခု အဲဒီ ရဟန္းေတြက ဟိုဘက္ရြာက ရြာသားေတြနဲ႔ ခ်ိန္းၿပီး ခရစ္ကက္ (Cricket) သြားကစားေနၾကတယ္”
ေၾသာ္ အဲဒီရဟန္းေတြက ရြာသားေတြနဲ႔အတူ အားကစားလည္း သြားကစားေနၾကတာကိုး။
ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေရကန္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေရကူးကန္မွာ ေရကူးေနၾကတဲ့ လူေတြကိုေတြ႕တယ္။ ေယာက္်ားေတြေရာ မိန္းမေတြပါ ကူးေနၾကတာပါ။ ညေနပိုင္းဆိုေတာ့ စည္စည္ကားကားပါပဲ။ အဲဒီ လူေတြအထဲမွာ ဘုန္းႀကီးေတြပါ ေအာက္ခံေဘာင္းဘီ (underwear) ေတြကို ၀တ္ၿပီး လူေတြနဲ႔ အတူ ေရကူးေနၾကတယ္။ အျမင္မေတာ္တာကေတာ့ စာေရးသူျဖင့္ ေျပာဖို႔ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ရွက္သြားတယ္။ အဲဒီ ရဟန္းေတြရဲ႕ အရွက္ကိုပင္ ေရကူးရင္း မလံု႔တလံု ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႕ေနရတယ္။ ဒီလိုပံုစံမ်ဳိးနဲ႔ လူေတြက ဘယ္လိုမ်ဳိး ၾကည္ညိဳဖြယ္ ရွိႏိုင္ပါေတာ့မလဲ။
ေရကူးကန္အေပၚက ကန္ေဘာင္မွာ ရွိေနၾကတဲ့ ရဟန္းေတြနဲ႔ စာေရးသူက မိတ္ဆက္ၿပီး စကားေျပာမိေတာ့ ပါးစပ္က အရက္နံ႔ထြက္ေနၾကတာကို သတိထားမိလိုက္တယ္။ အင္း အရက္ေသာက္ၿပီး ေရကူးေနၾကတာလား မသိ။

ဘ/က ေက်ာင္းအေရွ႕က ကိုရင္ေလးမ်ား

အဲဒီ ရဟန္းေတြဟာ သကၤန္းဆိုလို႔ ေအာက္ပိုင္း သင္းပိုင္ေလာက္သာ က်န္ေတာ့တာ။ အေပၚပိုင္း ဧကသီ သကၤန္းေလးကိုေတာင္မွ မ၀တ္ၾကေတာ့ဘူး။ ဧကသီအစား အကၤ်ီေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီေလ။ သာသနာကြယ္ဖို႔ စတင္ေနၾကတာပဲ။ ဘုရားရဲ႕ သာသနာေတာ္ကို ဘုရားရဲ႕ သားေတာ္ေတြက ဖ်က္ဆီးေနၾကၿပီ။ သဒၶါတရား ကင္းမဲ့စြာ သာသနာေတာ္အထဲမွာ ဗိုင္းရပ္စ္ (virus) အျဖစ္နဲ႔ တြယ္ကပ္ေနေလၿပီ။
ဗုဒၶက ကိေလသာေတြကို ၿငိမ္းေအးေအာင္ ရဟန္းတရားအားထုတ္ဖို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ မိန္႔မွာထားခဲ့တယ္။ အခု ဘုရားရဲ႕ သားေတာ္ဆိုၿပီး အမည္ခံထားတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြက ဘုရားရဲ႕ စကားေတာ္ေတြကို ဆန္႔က်င္ေနတဲ့ သားဆိုး၊ သားမိုက္ေတြ ျဖစ္ေနၾကၿပီ။ ျမတ္စြာဘုရားသာ သက္ေတာ္ထင္ရွား ရွိေနဦးမယ္ ဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိမွာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ စာေရးသူလည္း စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ပဲ အဲဒီေက်ာင္းေပၚကေန ဆင္းလာခဲ့ေတာ့တယ္။

လမ္းညႊန္နဲ႔ ေျမပံုကို ၾကည့္ၿပီး ခရီးထြက္ရတာ

ဒီေန႔ေတာ့ ခါဇာ (Kaza) ၿမိဳ႕ကို အေရာက္သြားမွ။ ခါဇာ (Kaza) မွာပဲ ဒီညကို က်ိန္းစက္ရမယ္။ အျမန္အေရာက္ သြားဖို႔က ကားကလည္း မရွိ။ ေျခက်င္ေလွ်ာက္ရင္ေတာ့ သံုးနာရီေလာက္ၾကာမယ္တဲ့။ အင္း ဒီေန႔ တစ္ေနကုန္ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္တာနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ရေတာ့မယ့္ ကိန္းပဲ။
စာေရးသူလည္း ေျခလွမ္းကို ခပ္သြက္သြက္ေလး ေလွ်ာက္ေနရၿပီ။ ညေန ေနမ၀င္ခင္ ခါဇာ (Kaza) ကို ေရာက္ဖို႔က အေရးႀကီးတယ္ေလ။ ကံေကာင္းခ်င္လို႔လားေတာ့ မသိ လမ္းခုလတ္မွာ လယ္ထြန္စက္နဲ႔ တြဲေမာင္းေနတဲ့ ကုန္တင္ကားတစ္စီး ေရာက္လာၿပီ။ စာေရးသူလည္း အဲဒီကားကို အကူအညီေတာင္းလိုက္တာ အဆင္ေျပသြားတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ရတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ သက္သာသြားၿပီေပါ့။

ေတာ္ေသးတယ္ ကားႀကံဳနဲ႔ ျပန္လာရလို႔

စာေရးသူဟာ ခါဇာ (Kaza) ၿမိဳ႕ကို ေနမ၀င္ခင္ ေရာက္သြားၿပီ။ ညပိုင္း က်ိန္းစက္ခါနီးမွပဲ တစ္ကိုယ္လံုး နာက်င္ကိုက္ခဲေနတာကို သတိထားမိေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ စာေရးသူရဲ႕ တစ္ကိုယ္လံုး နာက်င္ေနတာထက္ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ႀကီး နာက်င္ကိုက္ခဲေနတာကမွ တကယ့္ကို စိတ္မေကာင္းစရာပါ။ အဲဒါကေတာ့ ဒီေန႔ ကီး (Kyee) ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ေတြ႕ျမင္သိခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြဟာ ဗုဒၶသာသနာေတာ္အတြက္ နာက်င္ကိုက္ခဲမႈေတြ ပါပဲ။ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ဟာ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေပါင္း မ်ားစြာနဲ႔ ေနာင္အနာဂတ္ ကာလေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ေနရၿပီေလ။
စာေရးသူရဲ႕ ဒီေန႔ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္တဲ့ နာက်င္မႈေတြဟာ ဒီေန႔တစ္ည က်ိန္းစက္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္မွာ ေပ်ာက္ကင္းသြားႏိုင္တယ္ ဆိုေပမဲ့ သာသနာေတာ္ႀကီးရဲ႕ နာက်င္ကိုက္ခဲေနတဲ့ ဒဏ္ရာေတြကိုေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္မွာမ်ား ေပ်ာက္ကင္းႏိုင္ပါေတာ့မလား လို႔ စာေရးသူ ေတြးရင္း ေတြးရင္း…..

Read More...

Thank...

သံေယာဇဥ္ (၁၀) ပါး...

(၁) ကာမရာဂ သံေယာဇဥ္ - ကာမဘံုအာရံု၌ ဖြဲ႕ယွက္ျခင္း။
(၂) ရူပရာဂ သံေယာဇဥ္ - ရူပဘံုအာရံု၌ ဖြဲ႕ယွက္ျခင္း။
(၃) အရူပရာဂ သံေယာဇဥ္ - အရူပဘံုအာရံု၌ ဖြဲ႕ယွက္ျခင္း။
(၄) ပဋိဃ သံေယာဇဥ္ - ရန္မီး၌ ဖြဲ႕ယွက္ျခင္း။
(၅) မာန သံေယာဇဥ္ - ေထာင္လႊားျခင္း၌ ဖြဲ႕ယွက္ျခင္း။
(၆) ဒိ႒ိ သံေယာဇဥ္ - မွားေသာအယူ၌ ဖြဲ႕ယွက္ျခင္း။
(၇) သီလဗၺတပရာမာသ သံေယာဇဥ္ - သီလအက်င့္ကို သံုးသပ္ျခင္း၌ ဖြဲ႕ယွက္ျခင္း။
(၈) ဥဒၶစၥကုကၠဳစၥ သံေယာဇဥ္ - ပ်ံ႕လြင့္ စိုးရိမ္ျခင္း၌ ဖြဲ႕ယွက္ျခင္း။
(၉) ၀ိစိကိစာၦ သံေယာဇဥ္ - ယံုမွားျခင္း၌ ဖြဲ႕ယွက္ျခင္း။
(၁၀) အ၀ိဇၨာ သံေယာဇဥ္ - သစၥာေလးပါးတရားတို႔ကို မသိျခင္း၌ ဖြဲ႕ယွက္ျခင္း။

Read More...

Thank...

Decline of Indian Buddhism (1)

Decline Of Indian Buddhism (1)
အိႏိၵယႏိုင္ငံ ဗုဒၶဘာသာ က်ဆံုးရျခင္း (၁)

Prof. K.T.S Sarao
Department of Buddhist Studies
University of Delhi

It is not possible to give a continuous account of the history of the decline of Buddhism in India. The reason for this is the paucity of archaeological and epigraphical material as well as the near silence of indigenous texts on the subject. But just because there is not much evidence available on the subject does not mean that Buddhism had completely disappeared from the plains of India.
အိႏိၵယႏိုင္ငံတြင္ ဗုဒၶဘာသာ က်ဆံုးရျခင္း၏ သမိုင္းေၾကာင္း ျဖစ္စဥ္တစ္ခုကို ထုတ္ေဖာ္ရန္ ျဖစ္ႏိုင္ဖို႔ရာ ခဲယဥ္းေပသည္။ ဤျဖစ္စဥ္အတြက္ အေၾကာင္းျပခ်က္သည္ ေရွးေဟာင္း သုေတသနဆိုင္ရာႏွင့္ ကမၼည္းထိုးထားေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ား ရွားပါးမႈ၊ ထိုေနာက္ အေၾကာင္းအရာအေပၚတြင္ ေဒသဆိုင္ရာ စာေပမ်ား အေတာ္အတန္ မေတြ႕ရွိရမႈတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။ သို႔ေသာ္ အေၾကာင္းအရာအေပၚ ရရွိႏိုင္ေသာ သက္ေသအေထာက္အထား မရွိျခင္း အေၾကာင္းသည္ အိႏိၵယနယ္ေျမမွ ဗုဒၶဘာသာ လံုး၀ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္ဟု ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္ေပ။
In fact, stray instances from here and there give an indication of the uninterrupted, though low key, survival of Buddhism into modern times. For instance, Buddhist monks from India are known to have travelled to Tibet and China in the fourteenth century and the census records of India for the your 1911 mention as many as 1833 persons in Orissa as Buddhists. Thus, it may not be altogether correct to use expressions such as ‘disappearance’ or ‘extinction’ for Indian Buddhism.
အမွန္အားျဖင့္ ေနရာအႏွံ႔အျပား ျဖစ္ေနေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ နည္းပါးေသာ အခ်က္အလက္ ျဖစ္ေသာ္လည္း မ်က္ေမွာက္ေခတ္သို႔ ဗုဒၶဘာသာ ေတာက္ေလွ်ာက္ ဆက္လက္ ရွင္သန္ႏိုင္ေရး၏ အရိပ္လကၡဏာကို ေပးသည္။ သာဓကအားျဖင့္ အိႏိၵယ ဗုဒၶရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ ဆယ့္ေလးရာစုတြင္ တိဗက္ႏွင့္ တရုတ္ဆီသို႔ ခရီးထြက္ခြာၾကသည္။ ၁၉၁၁ ခုႏွစ္ အိႏိၵယႏိုင္ငံ သန္းေခါင္စာရင္း မွတ္တမ္းမ်ားသည္ Orissa ျပည္နယ္၌ ဗုဒၶဘာသာဦးေရ ၁၈၃၃ ဦး ရွိေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အိႏိၵယဗုဒၶဘသာသာကို “ေပ်ာက္ကြယ္သြားျခင္း” သို႔မဟုတ္ “တိမ္ေကာသြားျခင္း” ကဲ့သို႔ ေဖာ္ျပခ်က္မ်ဳိးကို အသံုးျပဳဖို႔ရာတြင္ အားလံုး မွန္ကန္ခ်င္မွ မွန္ကန္ေပလိမ့္မည္။
The process of the decline of Buddhism in India was neither uniform in terms of time nor was it consistent in the manner of its decline. Historical information about the condition of Buddhism in different parts of India happens to be so scattered and discontinuous that it is almost impossible to prepare a complete picture of any given period. On the whole, no period can be delimited as marking the commencement of a general decline of Buddhism all over India. While one could see Buddhism flourishing at one place, one could see it in decline at the same time at another place.
အိႏိၵယႏိုင္ငံ ဗုဒၶဘာသာ က်ဆံုးရျခင္း ျဖစ္စဥ္သည္ အခ်ိန္အားျဖင့္ တူညီမႈ မရွိႏိုင္သလို ၄င္းက်ဆံုးမႈ၏ ပံုပန္းသ႑ာန္တြင္လည္း တစ္သမတ္တည္း မက်ႏိုင္ေပ။ အိႏိၵယႏိုင္ငံ၏ မတူညီေသာေဒသမ်ား၌ ဗုဒၶဘာသာ အေျခအေနႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ သမိုင္းဆိုင္ရာ သတင္းအခ်က္အလက္သည္ သတ္မွတ္ထားေသာ အခ်ိန္ကာလ၏ ျပည့္စံုေသာ အသြင္သ႑ာန္ကို လုပ္ေဆာင္ရန္မွာ မျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အလြန္ ျပန္႔က်ဲေနၿပီး ဆက္စပ္မႈမရွိ ျဖစ္ေနသည္။ အားလံုးၿခံဳၾကည့္လွ်င္ အိႏိၵယႏိုင္ငံ တစ္၀ွမ္းလံုးတြင္ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာ က်ဆံုးရျခင္း၏ အစျပဳျခင္းကို ေလ့လာမွတ္သားရာတြင္ အခ်ိန္ကာလကို ေဘာင္ခတ္ထား၍ မရႏိုင္ေပ။ တစ္ေနရာတြင္ ဗုဒၶဘာသာ ထြန္းကားေနသည္ကို ေတြ႕ေနစဥ္တြင္ တစ္ျခားတစ္ေနရာ၌ တစ္ခ်ိန္တည္းတြင္ ဗုဒၶဘာသာ ဆုတ္ယုတ္ေနသည္ကို ေတြ႕နိုင္သည္။
For instance, when some well-endowed Buddhist monasteries existed under the Pālas in eastern India, Buddhism had already met its worst fate in north western India. However, on the whole, there appears to be some consensus amongst scholars that Buddhism seems to have fallen into a state of complete disarray and collapsed rather quickly and comprehensively towards the end of the twelfth century.
သာဓကအားျဖင့္ အရည္အေသြး ျပည့္စံုေသာ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ခ်ဳိ႕ အေရွ႕ အိႏိၵယတြင္ တည္ရွိေနေသာအခါ ဗုဒၶဘာသာသည္ အေနာက္ေျမာက္ အိႏိၵယတြင္ အဆိုး၀ါးဆံုး ကံၾကမၼာႏွင့္ ႀကံဳေတြ႕ေနခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ၿခံဳၾကည့္လိုက္လွ်င္ ဆယ့္ႏွစ္ရာစု ေႏွာင္းပိုင္းဆီသို႔ အေတာ္အတန္ လွ်င္ျမန္စြာ ကစဥ့္ကလ်ားႏွင့္ အၿပီးအျပတ္ ယိုယြင္းလာေသာ အေျခအေန အျဖစ္သို႔ ဗုဒၶဘာသာသည္ က်ေရာက္ႏိုင္ခဲ့သည္ ဆိုသည္မွာ ပညာရွင္မ်ားအၾကား သေဘာတူညီမႈ ရွိလာသည္။
It has been suggested by scholars such as R.C. Mitra and K.W. Morgan that corruption and moral decay was the root cause of the decline of Buddhism. An examination of the vast Buddhist as well as non-Buddhist textual material spanning the entire period of the history of Indian Buddhism indicates that there were many men and women who had joined the Saṃgha under circumstances of compulsion. The Saṃgha is said to have abounded with people who were perversely self-willed and unbearably quarrelsome. For instance, the Theragāthā speaks of monks who were cheats, frauds, false witnesses, and unscrupulous.
ပညာရွင္ R.C. Mitra ႏွင္ K.W. Morgan တို႔သည္ အက်င့္စာရိတၱႏွင့္ ကိုယ္က်င့္တရား ယိုယြင္းလာျခင္းက ဗုဒၶဘာသာက်ဆံုးျခင္း၏ အဓိက ဇစ္ျမစ္ျဖစ္သည္ ဟု အဆိုျပဳၾကသည္။ အိႏိၵယဗုဒၶဘာသာ သမိုင္းေၾကာင္း တစ္ခုလံုးရွိ စာေပအခ်က္အလက္ ကာလသက္တမ္းတြင္ မ်ားစြာေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေရာ ဗုဒၶဘာသာမဟုတ္သူတို႔၏ စိစစ္မႈသည္ တိုက္တြန္းလိႈ႔ေဆာ္မႈ အေျခအေနေအာက္တြင္ သံဃာ့ အဖြဲ႕အစည္းသို႔ ၀င္ေရာက္လာၾကေသာ အမ်ဳိးသားမ်ားႏွင့္ အမ်ဳိးသမီးမ်ားကို ရည္ညႊန္းေပသည္။ ေပကတ္ကတ္ႏွင့္ ထင္ရာစိုင္းတတ္ၿပီး သည္းခံမႈမရွိ ရန္လိုတတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားႏွင့္အတူ ေပါမ်ားလာသည္ဟု သံဃာ့အဖြဲ႕အစည္းကို ေျပာႏိုင္သည္။ သာဓကအားျဖင့္ ေထရဂါထာတြင္ လိမ္လည္ေသာ၊ မရိုးသားေသာ၊ ဟန္ေဆာင္ထားမႈႏွင့္ မသမာေသာ ရဟန္းမ်ားအေၾကာင္းကို ေျပာသည္။
There is sufficient evidence to show that there were monks who did not fully cooperate with the Buddha during his life time, and with his chief disciples like Mahākasspa, Upāli, and Ānanda, after his death. The Jātakas acknowledge that many undesirable characters entered the Saṃgha because they found living easier inside the Saṃgha than on the outside. Such undesirable and irresponsible elements were clearly not expected to live up to the ideals set by the Buddha.
ဗုဒၶသက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္ ဗုဒၶႏွင့္အတူ အျပည့္အ၀ ပူေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ မရွိေသာ ရဟန္းမ်ား ရွိခဲ့သည္။ ဗုဒၶပရိနိဗၺာန္ စံၿပီးေနာက္ပိုင္း အရွင္မဟာကႆပ၊ အရွင္ဥပါလိႏွင့္ အရွင္အာနႏၵာတို႔ႏွင့္ အတူတကြလည္း ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ မရွိေသာ ရဟန္းမ်ား ရွိျခင္းသည္ ဗုဒၶဘာသာ ဆုတ္ယုတ္လာရန္ လံုေလာက္ေသာ အေထာက္အထားမ်ား ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဇာတကစာေပမ်ားမွ အသိအမွတ္ ျပဳထားသည္မွာ မေကာင္းေသာ အက်င့္စရိုက္ရွိသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ား သံဃာ့အဖြဲ႕အစည္းသို႔ ၀င္ေရာက္လာသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ထိုသူတို႔သည္ အျပင္ေလာကမွာထက္ သံဃာ့ေလာကတြင္ လြယ္ကူစြာ အသက္ေမြးမႈကို ရွာေဖြၾကသည္။ ထိုကဲ့သို႔ မေကာင္းေသာ အက်င့္စရိုက္မ်ားႏွင့္ တာ၀န္မသိေသာ သူမ်ားက ဗုဒၶ တည္ေထာင္ထားေသာ စံနမူနာေကာင္းကို ကိုက္ညီေအာင္ ေနထိုင္ဖို႔ လံုး၀ မလိုလားပါ။
It was perhaps in response to the existence of such undesirable elements in the Saṃgha that the Buddha was compelled to enact rules banning their entry. But such rules did not necessarily keep unwanted elements from making way into the Saṃgha. Laxity in the Saṃgha seems to have grown to the extent that monks in large numbers were pocketing individual or community wealth and engaging in several other indiscretions.
ထိုသူတို႔ ၀င္ေရာက္ျခင္းကို တားျမစ္ထားေသာ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္း ဥပေဒကို ထုတ္ျပန္ဖို႔ ဗုဒၶကို ေတာင္းဆိုျခင္းသည္ သံဃာထုအတြင္း ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ား ရွိေနျခင္းကို တုန္႔ျပန္ဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုစည္းမ်ဥ္း ဥပေဒတို႔သည္ သံဃာထုအတြင္း ၀င္ေရာက္လာေသာ မလိုလားအပ္သည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအတြက္ ေသခ်ာေပါက္ မထိန္းႏိုင္ခဲ့ပါ။ သံဃာ့အဖြဲ႕အစည္း ေလ်ာ့ရဲလာမႈသည္ အတိုင္းအတာတစ္ခုကို ႀကီးထြားလာပံုေပၚသည္။ ၄င္းမွာ မ်ားစြာေသာ ရဟန္းမ်ားသည္ ပုဂၢလိက သို႔မဟုတ္ အဖြဲ႕အစည္း ခုိင္မာမႈကို လွစ္လ်ဴရႈျခင္းႏွင့္ အျခားေသာ စည္းကမ္းမ်ားစြာ မေစာင့္ထိန္းျခင္းတြင္ ပါ၀င္လာျခင္းမ်ား ျဖစ္လာခဲ့သည္။
Chinese pilgrims Faxian, Ijing and Xuanzang make references to the feudal character of the Buddhist Saṃgha which owned movable and immovable property in substantial quantities. It had become quite normal for Buddhist vihāras to own servants, cattle, land, granaries, and villages for the purpose of maintaining their residents. There is evidence to show that some of the prominent vihāras had become so influential that they began to issue their own seals and coins.
တရုတ္လူမ်ဳိး ဘုရားဖူးခရီးသြားမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ Faxian, Ijing နဲ႔ Xuanzang တို႔ ရည္ညႊန္းေျပာဆိုပံုမွာ ေကာာင္းမြန္ေသာ အရည္အေသြးရွိသည္ ေရြ႕လ်ားႏိုင္ေသာ ပစၥည္းႏွင့္ မေရြ႕လ်ားႏိုင္ေသာ ပစၥည္းကို ပိုင္ဆိုင္လာေသာ ဗုဒၶဘာသာရဟန္း၏ ပေဒသရာဇ္ စနစ္ လကၡဏာပင္ ျဖစ္သည္။ ၄င္းသည္ အေစခံမ်ား၊ ကၽြဲႏြားမ်ား၊ လယ္ေျမမ်ား၊ စပါးက်ီမ်ားႏွင့္ သူတို႔၏ ေနထိုင္သူမ်ား ေနႏိုင္ရန္အတြက္ ရည္ရြယ္ထားေသာ ေက်းရြာမ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ရန္ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ား အတြက္ ပံုမွန္အေနအထား ျဖစ္လာခဲ့ေပသည္။ သက္ေသျပစရာ အေထာက္အထားတစ္ခုမွာ အေရးပါေသာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ားသည္ သူတို႔၏ ကိုယ္ပိုင္ တံဆိပ္တုံးမ်ားႏွင့္ ဒဂၤ ါးမ်ားကို ထုတ္လုပ္လာၾကျခင္းျဖင့္ ၾသဇာတိကၠမ ရွိလာၾကေတာ့သည္။ (ဆက္ရန္.....)

Read More...

Thank...