Leh ကို ေရာက္ၿပီ
အဲဒီ သကၤန္းေတြကို လွဴဖို႔ အတြက္ ေဒလီကေန Leh – Ladakh ၿမိဳ႕ကို ေဆာင္းရာသီမွာ ခရီးသြားရင္ အႏ ၱရာယ္ မ်ားတယ္ ဆိုတာ သိထားတာပဲ။ ဒါေပမဲ့လည္း စာေရးသူမွာ အခုလိုအခ်ိန္ပဲ သြားရမွ ရမယ္။ ေဖေဖာ္၀ါရီ ဆိုရင္လည္း မအား၊ မတ္လ ဆိုရင္လည္း ျမန္မာျပည္မွာ လူငယ္ယဥ္ေက်းမႈ သင္တန္းေတြ အတြက္ ႂကြရဦးမယ္။
ေၾသာ္… ဘုန္းႀကီးဆိုေတာ့ ေအးေအး ေဆးေဆး ေနရမယ္လို႔ေတာ့ မထင္လိုက္နဲ႔ဦး။ သာသနာ့ အလုပ္ေတြနဲ႔ ဗရပြ ျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္က တယ္လည္း မ်ားသကိုး။
အလုပ္မ်ားတယ္ ဆိုတာကလည္း ကိုယ္က လုပ္ေနလို႔ေပါ့။ အလုပ္ လုပ္ခ်င္ေနတဲ့ သူေတြ အတြက္ကေတာ့ အလုပ္က အၿမဲ အနားမွာ ရွိေနတယ္။ အလုပ္ မလုပ္ခ်င္တဲ့ သူေတြ အတြက္ကေတာ့ အလုပ္က ကိုယ့္အနားကို ေရာက္ေနတာေတာင္ အလုပ္ကို အလုပ္လို႔ သိၾကတာ မဟုတ္ဘူးေလ။
လိုအပ္တာကို ျဖည့္ေပးရတယ္
ေဒလီၿမိဳ႕က ျပည္တြင္းေလဆိပ္လည္း ေရာက္ေရာ သကၤန္းထုပ္ေတြ အပ္ပစၥည္း လုပ္ၿပီးတာနဲ႔ ေလယာဥ္ေပၚ ေရာက္ခဲ့တယ္။ ျပည္တြင္းေလဆိပ္မွာ မွတ္ပံုတင္ စစ္ေဆးတာလည္း မေတြ႕ရဘူး။ ေလယာဥ္လက္မွတ္ ျပလိုက္တာနဲ႔ ၿပီးသြားတာပဲ။ ေဒလီ ျပည္တြင္းေလဆိပ္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေလဆိပ္ထက္ကို ႀကီးေနတယ္။ ေလယာဥ္ေတြကလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံ ျပည္တြင္း ေျပးဆြဲေနတဲ့ ေလယာဥ္ေတြထက္ အႀကီးႀကီးေတြပဲ။ လူ ႏွစ္ရာ၊ သံုးရာ ဆန္႔ ေလယာဥ္ႀကီးေတြ ေျပးဆြဲေနတာ။
စာေရးသူ စီးလာတဲ့ ေလယာဥ္က Leh – Ladakh ၿမိဳ႕ကို အသြားမွာ လမ္းတစ္၀က္က ဂ်မူး (Jammu) ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ကို အရင္၀င္တယ္။ ေနာက္မွ Leh – Ladakh ၿမိဳ႕ကို ခရီးဆက္ရမွာ။ ဒါေပမဲ့ ဂ်မူးၿမိဳ႕ ေလဆိပ္မွာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ ေစာင့္လိုက္ရတယ္။ Leh – Ladakh ၿမိဳ႕မွာ ႏွင္းေတြ က်ေနၿပီး ရာသီဥတု မေကာင္းဘူး လို႔ ေလယာဥ္မယ္ရဲ႕ သတင္းစကားကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ အေျခအေန မေကာင္းရင္ေတာ့ ေလယာဥ္က ေဒလီကို ျပန္မယ္ တဲ့။
ျမန္မာသကၤန္းမ်ားနဲ႔ အတူ
ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ေလယာဥ္ေမာင္းသမားက Leh – Ladakh ကို ေရာက္ေအာင္ ေမာင္းမယ္ ဆိုလည္း ဆိုေရာ စာေရးသူလည္း ၀မ္းသာရင္း စိုးထိတ္မႈေတာ့ ျဖစ္လိုက္ရတယ္။ ၀မ္းသာတာက ကိုယ္လွဴခ်င္တဲ့ သကၤန္းေတြ လွဴရေတာ့မယ္ေပါ့။ စိုးထိတ္မႈ ျဖစ္ရတာက ႏွင္းေတြ အရမ္းက်ေနလို႔ လမ္းခရီးမွာ ေလယာဥ္မ်ား တစ္ခုခု ျဖစ္သြားရင္ အသက္္ကို ဖက္နဲ႔ ထုတ္လို႔ေတာင္ ရမွာ မဟုတ္ပဲကိုး။
ေလယာဥ္ အေပၚကေန ၾကည့္လိုက္တာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ေရခဲေတာင္ခၽြန္ေတြ ထိပ္ဖ်ား ေလယာဥ္က ျဖတ္ေမာင္းေနရတာ။ စိုးထိပ္ေနမယ့္ အစား တရားေလးပဲ ႏွလံုးသြင္းထားတာမွ ကုသိုလ္ ရဦးမယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ စာေရးသူလည္း လွဴခ်င္လို႔ သြားခ်င္တဲ့ စိတ္က ကုသိုလ္စိတ္၊ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ထိုင္ေနတာက ရုပ္ ခႏၶာကိုယ္၊ အဲဒီလို စိတ္နဲ႔ ရုပ္ကိုပဲ တရားမွတ္ရင္း လိုက္ခဲ့ရတယ္။
အနာဂတ္ သာသနာ့အာဇာနည္ ျဖစ္ေစဖို႔
ႏွင္းေတြၾကားမွာ ေလယာဥ္က နိမ့္လိုက္ ျမင့္လိုက္နဲ႔ Leh – Ladakh ၿမိဳ႕ရဲ႕ ေလယာဥ္ေျပးလမ္းေပၚကို ဘီးခ်ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ေရခဲေတာင္ေတြရဲ႕ ခ်ိင့္၀ွမ္းၾကားမွာ ရွိေနတဲ့ ၿမိဳ႕ဆိုေတာ့ ေလယာဥ္လည္း ခက္ခက္ခဲခဲ ဆင္းသက္ရတာ။
ေလဆိပ္မွာ Mahabodhi Meditation Centre ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက စာေရးသူကိုလာၿပီး ေစာင့္ႀကိဳေနတယ္။ Leh – Ladakh ၿမိဳ႕ဟာ စာေရးသူရဲ႕ ျမင္ကြင္းမွာေတာ့ ႏွင္းေတြနဲ႔ခ်ည္း ဖံုးလႊမ္းေနတဲ့ ၿမိဳ႕ ျဖစ္ေနတယ္။ ေနရာတိုင္းမွာ ႏွင္းေတြခ်ည္း ျပည့္ေနေရာ။ ေအးလိုက္တာကလည္း အလြန္ပဲ။ ေဒလီေအးတယ္ ဆိုတာ ေရခဲ မျဖစ္ေသးဘူး။ အခုက ေရခဲမွတ္ ေအာက္ ၁၅ ဒီဂရီကို ေရာက္ေနတယ္ေလ။
စာေရးသူ သီတင္းသံုးမယ့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကိုလည္း ေရာက္ေရာ အဲဒီမွာ ကိုရင္ေလးေတြ က ႀကိဳဆိုေနၾကတယ္။ စာေရးသူရဲ႕ ရင္ထဲမွာ သိပ္ကို ေအးခ်မ္းၿပီး ပီတိ ျဖစ္မိတယ္။ ေထရ၀ါဒ သာသနာေတာ္ ဟာ ဒီလိုမ်ဳိးရာသီဥတု ေအးလြန္းတဲ့ ေနရာမွာ ေရာက္ေနတယ္ ဆိုတာေလ။ ေလယာဥ္က ေန႔လယ္ေလာက္မွ ေရာက္တာဆိုေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္က ညေန နီးေနၿပီ။ ႏွင္းေတြလည္း ဆက္တိုက္ က်ေနေတာ့ သီတင္းသံုးဖို႔ အခန္းေလးထဲမွာပဲ ဒီညေတာ့ အနားယူလိုက္ရတယ္။
ေရပိုက္ထဲက ေရေတြ ေရခဲမျဖစ္ေအာင္
ေနာက္တစ္ရက္ မနက္မွာ စာေရးသူ သယ္ယူလာတဲ့ သကၤန္းအစံု ၂၂ စံုကို လွဴျဖစ္လိုက္တယ္။ အဲဒီေဒသမွာက ျမန္မာသကၤန္းဆိုတာ မရွိဘူးေလ။ အဲဒီေတာ့ ဟိုတုန္းက ရွိေနတဲ့ သကၤန္းေတြကို အဆင္ေျပသလို သံုးစြဲေနၾကတာ။ ကိုရင္ေလးေတြခမ်ာ ဆိုရင္ အ၀တ္အနီပိုင္းေတြကို ၀တ္ၿပီး သကၤန္း အျဖစ္ ၀တ္ေနရတာေလ။
အဲဒီ ေက်ာင္းမွာ ရွိတဲ့ ဦးပဥၨင္းငယ္ေလးေတြနဲ႔ ကိုရင္ေလးေတြကို ၾသ၀ါဒေပးျဖစ္တယ္။ သူတို႔အားလံုးက အဂၤလိပ္ စကားကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား နားလည္ၾကတယ္။ ၾသ၀ါဒကေတာ့ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း မဟုတ္ပါဘူး။ အနာဂတ္ သာသနာေတာ္ အတြက္ အလုပ္ေတြကို ဘယ္လိုမ်ဳိး လုပ္ေဆာင္ၾကရမယ္ ဆိုတာကို အဓိကထား ေဟာၾကားေပးတာပါပဲ။ သာသနာအတြက္ ဆိုရင္ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ အနစ္နာခံ ၾကဖို႔၊ သာသနာ အလုပ္ကို ႀကိဳးစားၿပီး လုပ္ၾကဖို႔ေပါ့။
သာသနာ့၀န္ထမ္း လုပ္ေနၿပီး ကိုယ့္အတြက္ေၾကာင့္ သာသနာေတာ္ဟာ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး မျဖစ္ေစရဘူး။ ကိုယ္ကသာ သာသနာေတာ္ရဲ႕ တာ၀န္ေတြကို ကူညီေျဖရွင္း လုပ္ေဆာင္ေပးႏိုင္တဲ့ သာသနာ့၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ေပးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္သာ ျဖစ္ရမယ္။
ေနေရာင္ျခည္နဲ႔ ေရေႏြးက်ဳိျခင္း
ေနာက္ၿပီး စာေရးသူ ကတိေပးခဲ့ေသးတယ္။ ျမန္မာသကၤန္းေတြကို ရာသက္ပန္ လွဴဒါန္းေပးဖို႔ရယ္၊ သာသနာေတာ္ အတြက္ ႏိုင္တဲ့ဘက္က ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးဖို႔ရယ္ေပါ့။
ျမန္မာသကၤန္းေတြကို လွဴဒါန္းေပးတာက ျမန္မာျပည္ရဲ႕ သကၤန္းေတြကို သူတို႔ ဆီေရာက္ေနရင္ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ နာမည္ဟာလည္း အဲဒီ ေဒသမွာ ထင္ရွားေနမွာပဲ။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္၊ ကိုယ့္သာသနာ၊ ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈေတြကို ႏိုင္ငံတကာကလည္း သိလာေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရမွာ စာေရးသူတို႔ အပါအ၀င္
ဗုဒၶဘာသာ ႏိုင္ငံသားတိုင္းရဲ႕ တာ၀န္ပဲ မဟုတ္လား။
အဲဒီ ေဒသမွာ သာသနာေတာ္ အတြက္ ႏိုင္တဲ့ဘက္က ကူညီေပးမယ္ ဆိုတာက ဒီကိုရင္ေလးေတြကို ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ျမန္မာျပည္မွာ ဗုဒၶစာေပေတြကို ေလ့လာေစဖို႔ ကူညီေပးမွာေလ။ ျမန္မာျပည္မွာ ေလ့လာသင္ယူၿပီးသြားရင္ သူတို႔ေနရာမွာ သူတို႔ သာသနာေတာ္ ကို ျပန္ၿပီး ျပန္႔ပြားေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးတဲ့ အခါက်ရင္ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ရိုးရာ ယဥ္ေက်းမႈက ျပည္ပကို အလိုလို ေရာက္ရွိသြားၿပီေပါ့။
လူငယ္ေတြကို လူႀကီးေတြက လမ္းညႊန္မႈ ေကာင္းေကာင္း ေပးႏိုင္ရင္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ အားကိုးရတဲ့ အာဇာနည္ေတြ ျဖစ္လာမွာပဲ။ သာသနာျပဳေနတဲ့ ဆရာေတာ္ တစ္ပါးဟာ သာသနာ့ အာဇာနည္ ဆယ္ပါးကိုပဲ ေမြးထုတ္ေပးႏိုင္တယ္ ဆိုရင္ အနာဂတ္ သာသနာေတာ္ အတြက္ ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္ေအးရၿပီ။
ႏွင္းေတြၾကားက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း
ေဆာင္းရာသီ ဆိုေတာ့ Leh – Ladakh ၿမိဳ႕မွာ ရွိေတာ့ လူေတြက အလုပ္လုပ္ဖို႔ မရွိေတာ့ဘူး။ ဘာသစ္ပင္မွလည္း စိုက္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ စားသီးႏွံေတြ စိုက္ခ်င္ရင္ေတာ့ ပလပ္စတစ္ အုပ္ၿပီး စိုက္လို႔ ရတဲ့ Green House ဆိုတဲ့ အိမ္ကေလးေတြ လုပ္ၿပီး စိုက္ပ်ဳိးရတာေလ။ ေနရာတိုင္းက ေရခဲေတြ ႏွင္းေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနတာ။ အဲဒီေတာ့ စာေရးသူလည္း ေခါက္ဆြဲေျခာက္ထုပ္ေလးေတြ ကို ေရေႏြးနဲ႔ ေဖ်ာ္ၿပီး ဆြမ္းထမင္းနဲ႔ ႏွစ္ပါးသြားလိုက္ရတာပဲ။
ေန႔ဆြမ္းဘုဥ္းေပးၿပီးတာနဲ႔ အဲဒီၿမိဳ႕က တျခား မဟာယာန ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကို ေလ့လာျဖစ္တယ္။ ဒီၿမိဳ႕က တိဗက္ မဟာယာန ႀကီးစိုးေနတဲ့ၿမိဳ႕ ျဖစ္ေနတယ္ေလ။ တိဗက္ မဟာယာန ဂိုဏ္းေတြကလည္း အမ်ဳိးအမယ္ စံုသား။ တစ္ခ်ဳိ႕ေက်ာင္းေတြမွာ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား ပံုေတာ္ မရွိဘဲ အရိေမတၱရ ျမတ္စြာဘုရား ဆင္းတုေတာ္ပံုေတြပဲ ေတြ႕ရတယ္။ ဘုရားေလာင္း ၀ါဒ ဂုိဏ္းေတြေလ။
ဘယ္ကို ၾကည့္ၾကည့္ ႏွင္းေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတာ
တစ္ခ်ဳိ႕ေက်ာင္း က်ေတာ့လည္း ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား ဆင္းတုေတာ္ထက္ နတ္ရုပ္တုေတြက ပိုၿပီးႀကီးေနတယ္။ အဲဒီ ဂိုဏ္းက်ေတာ့ နတ္ဘုရားေတြကို ကိုးကြယ္တဲ့ ဂိုဏ္း တဲ့။ ဘုရားဆင္းတုေတာ္က နတ္ရုပ္တုေတြ ၾကားမွာ ပုန္းလွ်ဳိးကြယ္လွ်ဳိး သီတင္းသံုးေနသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြရဲ႕ ေခါင္မိုးေတြမွာလည္း အရိုးေခါင္းပံုေတြေရာ အခၽြန္အတက္ ခက္ရင္း ပံုေတြေရာ စံုလို႔ စံုလို႔ ပါပဲ။
အိမ္တစ္အိမ္ကိုလည္း ေရာက္သြားေရာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ဆင္းတုေတာ္ မ်က္ႏွာက ဟိုဘက္ လွည့္ေနၿပီးေတာ့ ေက်ာဘက္ကို အိမ္ဦးခန္းဘက္ လွည့္ထားတယ္။ ထူးထူးဆန္းဆန္း ျဖစ္ေနေတာ့ စာေရးသူလည္း အိမ္ရွင္ကို ေမးၾကည့္မိတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ မ်က္ႏွာေတာ္ကို ေက်ာေပး ထားရ သလဲလို႔ေပါ့။ အိမ္ရွင္က ေျပာျပတယ္။ အဲဒီ ဆင္းတုေတာ္ကို ဂါထာမႏ ၱယား စာရြက္ေတြ မထည့္ရေသးဘူး တဲ့ေလ။ ေနာက္က်မွပဲ စာေရးသူလည္း သေဘာေပါက္သြားေတာ့တယ္။ ဆင္းတုေတာ္ေတြရဲ႕ ေအာက္ဘက္ လိႈ္ဏ္ေခါင္းမွာ ဂါထာမႏ ၱယား တစ္ခုခု မထည့္ရေသးဘူး ဆိုရင္ အဲဒီ ဘုရားကို မ်က္ႏွာ လူေတြဘက္ မလွည့္ရေသးဘူး ဆို ပဲ။
ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ေတြကို ရည္မွန္းၿပီး ဆင္းတုေတာ္ကို ရွိခိုးပူေဇာ္ေနရင္ပဲ ကုသိုလ္ ရေနၿပီ ဆိုတာ သူတို႔ေတြ မသိၾကေလေရာ့သလား။ အဲဒါက အဲဒီေဒသရဲ႕ မဟာယာနေတြရဲ႕ အယူ၀ါဒေတြပဲကိုး။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျဖစ္တိုင္းလည္း ၀မ္းသာေနလို႔ မရျပန္ဘူး။ စစ္မွန္တဲ့ ဗုဒၶတရားေတြကို နာယူ လိုက္နာ က်င့္သံုးႏိုင္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျဖစ္ဖို႔လည္း လိုေသးတယ္။
စစ္မွန္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္မွ က်င့္ႀကံမႈ မွန္မယ္
ေနာက္ၿပီး တိဗက္ မဟာယာန ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းလည္း ရွိေသးတယ္။ အဲဒီ ေက်ာင္းက ရင္းပိုးေခ်း မွာ မိန္းမ ႏွစ္ေယာက္ ရွိတယ္ဆိုပဲ။ ရင္းပိုးေခ်း ဆိုတာက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြရဲ႕ ေက်ာင္းထိုင္ ဆရာေတာ္ေတြကို ေဒသစကားနဲ႔ ေခၚၾကတာပါ။ အဲဒီလို မိန္းမ ႏွစ္ေယာက္ ရွိတဲ့ ဘုန္းႀကီးကိုလည္း ကိုးကြယ္ေနၾကတဲ့ လူေတြကလည္း ရွိိေသး။ လူေတြကလည္း မွန္းရမ္းၿပီး ကိုးကြယ္ေနၾကတာပဲ။ ပညာနဲ႔ ခ်င့္ခ်ိန္တတ္တဲ့ ဉာဏ္ ရွိေပမဲ့လည္း ပညာကို အသံုးခ်တတ္ေအာင္ သင္ေပးမယ့္ ပညာရွိေတြ မရွိရင္လည္း ပညာဆိုတာ ေတြ႕ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။
ေဆာင္းရာသီဆိုေတာ့ မိန္းမ ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ရင္းပိုးေခ်း ဆရာေတာ္ႀကီးလည္း ဘယ္မွာသြားၿပီး သီတင္းသံုးေနတယ္ မသိဘူး။ စာေရးသူ ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္ သူ႔ေက်ာင္းမွာေတာ့ မရွိဘူး။
Indus ျမစ္ကို ေနာက္ခံထားၿပီး
အဲဒီၿမိဳ႕ ခရိုင္ရဲ႕ နယ္ေျမၿမိဳ႕ငယ္ တစ္ခုမွာလည္း မိန္းမ တစ္ေယာက္ ရွိတဲ့ တိဗက္မဟာယာန ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးလည္း ရွိေသးတယ္။ အဲဒီ ဘုန္းႀကီးကေတာ့ ျပည္နယ္ ေဒသ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႈး ၀င္လုပ္လိုက္တာ လူေတြက အၾကည္ညိဳပ်က္သြားတယ္ လို႔ သိရတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံေရး၀င္လုပ္လိုက္ေတာ့ အျခား ပါတီ အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ အတိုက္အခံ ေျပာရတာပဲ။ ေျပာရင္း ေျပာရင္းနဲ႔ အေျခအတင္ စကား မ်ား ရန္ျဖစ္ၾကရင္း လူေတြ အၾကည္ညိဳ ပ်က္သြားတယ္။ အဲဒါလည္း သင္ခန္းစာ ယူစရာပဲ။
ဒီလို ဒီလို ကၾကတာပဲ
တိဗက္မဟာယာန ဗုဒၶဘာသာမွာ ဂိုဏ္းေတြ အမ်ားႀကီး ကြဲထြက္သြားတာ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ တရုတ္ႏိုင္ငံ၊ အိႏိၵယႏိုင္ငံ တို႔မွာက ဓမၼစက္နဲ႔ အာဏာစက္ကို တြဲၿပီး မေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၾကလို႔ပဲ။ တရုတ္အစိုးရကလည္း ဗုဒၶဘာသာ မဟုတ္၊ အိႏိၵယ အစိုးရကလည္း ဗုဒၶဘာသာ မဟုတ္။ အဲဒီေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းႀကီးေတြ ဘာလုပ္လုပ္ ဘယ္လိုပဲ အယူ၀ါဒေတြ ႀကိဳက္သလို ေဟာေျပာ ေဟာေျပာ သူတို႔နဲ႔ မဆိုင္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ ဘုန္းႀကီးေတြကလည္း သူတစ္လူ ငါတစ္မင္း ဂုိဏ္းေတြ ဖြဲ႕လာၾကတာ။ ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္ေတြကလည္း လူေတြ သူတို႔ဘက္ ပါလာေအာင္ နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ စည္းရံုးၾကတယ္။ အဲဒီလို ဓမၼစက္နဲ႔ အာဏာစက္ ညီမွ်ေအာင္ မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေတာ့ အဲဒီ ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ဗုဒၶဘာသာဟာ ဗုဒၶဘာသာကို ဖ်က္ဆီးေနၾကတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းႀကီးေတြ ျဖစ္သြားၾကေတာ့တယ္။
သူ႔အရပ္ သူ႔ဇာတ္ေပါ့
တစ္ေန႔မွာ တိဗက္မဟာယာန ဂိုဏ္း တစ္ခုရဲ႕ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းမွာ ပြဲေတာ္ တစ္ခု ရွိတာနဲ႔ ႀကံဳရတယ္။ စာေရးသူလည္း ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ ဆိုေတာ့ အခြင့္အေရးကို လက္မလြတ္ဘဲ ရာသီဥတု ေအးလြန္းတဲ့ၾကားကေန ေရာက္ေအာင္ သြားေလ့လာျဖစ္တယ္။ ရာသီဥတု ေအးလြန္းတဲ့ ဒါဏ္ကို ခံႏိုင္ဖို႔ သကၤန္းေတြ ၀တ္ထားတဲ့ အျပင္ကို ႏွင္းစိုခံတဲ့ မိုးကာအေႏြးထည္လည္း ထပ္၀တ္ထားရေသးတယ္။
ဦးေဆာင္းမွာ လူရိုး ဦးေခါင္းေတြနဲ႔
အဲဒီ ေဒသက လူေတြ ေျပာတာကေတာ့ မေကာင္းဆိုး၀ါးေတြကို ဘုန္းႀကီးေတြက ႏွင္ထုတ္တဲ့ ပြဲ တဲ့။ ဒါေပမဲ့ စာေရးသူရဲ႕ အျမင္မွာ က်ေတာ့ ဘုန္းႀကီးေတြ က တဲ့ ပြဲ လို႔ပဲ ေျပာရေတာ့မယ္။ ေျပာလည္း ေျပာခ်င္စရာပဲေလ။ ဘုန္းႀကီးေတြက က ေနတာကိုး။ ဘယ္လို က ေနၾကသလဲ လို႔ ဆိုရင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းရဲ႕ ေလးေထာင့္ကြက္ေနရာေလးမွာ အလံတိုင္ႀကီး တစ္တိုင္ရွိတယ္။ အဲဒီ အလံတိုင္ႀကီး ရွိတဲ့ ေလးေထာင့္ကြက္ထဲမွာ ဘုန္းႀကီးေတြက မ်က္ႏွာဖံုးေတြ စြပ္ၿပီး ၀တ္ရံုအႀကီးႀကီးေတြ ၀တ္ထားၿပီးေတာ့ ေျခကားယား လက္ကားယားနဲ႔ ကေနၾကတာပဲ။
ဟန္ခ်က္ညီညီ ကရသည္
မ်က္ႏွာဖံုး စြပ္ ေတြလည္း တစ္မ်ဳိးၿပီး တစ္မ်ဳိး ေျပာင္း၊ လက္ထဲမွာလည္း လက္နက္ ကိရိယာ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ေျပာင္းၿပီး လည္း ကေနၾကတယ္။ မ်က္ႏွာဖံုးေတြကေတာ့ ဘီလူးေခါင္းပံု၊ တိရစာၦန္ေခါင္းပံု ေၾကာက္စရာ ပံုေတြ အမ်ဳိးအမ်ဳိးပါပဲ။ တစ္ခ်ဳိ႕ ဘုန္းႀကီးေတြ က တာ ဆိုရင္ ေဆာင္းထားတဲ့ ဦးထုပ္မွာ လူ အရိုးေခါင္း ပံုေတြလည္း ပါေသးတယ္။ အဲဒီလို ဘုန္းႀကီးေတြ ကေနတာကိုလည္း လူေတြက အားေပးလိုက္ၾကတာလည္း ေက်ာင္းလံုးျပည့္ပဲ။ တီးလံုးေတြ တီးတဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြကလည္း တီး၊ ခရာေတြ မႈတ္သူက မႈတ္ နဲ႔ ဂါထာရြတ္တာလည္း ရြတ္ၾကတယ္။ သူ႔ဘုန္းႀကီးနဲ႔ သူ႔ဒကာ၊ ဒကာမေတြေတာ့ လည္း ဟုတ္ေနၾကတာပဲ။ သူ႔အရပ္ သူ႔ဇာတ္ လို႔ပဲ ေျပာရမလို ျဖစ္ေနၿပီ။
ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြလည္း တီးခတ္ေနရ
စာေရးသူလည္း အဲဒီၿမိဳ႕မွာ ေလးရက္ၾကာေအာင္ သီတင္းသံုးရင္း ကုသိုလ္လည္းရ၊ ေဒသႏ ၱရ ဗဟုသုတေတြလည္း ရေပါ့။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီ ေဒသမွာ ေထရ၀ါဒ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္း အေျခက် ရွိေနတယ္ ဆိုရင္ပဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေထရ၀ါဒ ကိုးကြယ္မႈကို ျပန္႔ပြားလာေအာင္ ႏိုင္တဲ့ဘက္က ၀ိုင္း၀န္းေဆာင္ရြက္ၾကရမယ္။
ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ ဘာသာ သာသနာဟာ ျပည္တြင္းမွာလည္း ထြန္းကားေနေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရသလို ျပည္ပကိုလည္း စြမ္းႏိုင္သေလာက္ ျဖန္႔ျဖဴးေပးၾကရမွာက ဗုဒၶဘာသာ၀င္တိုင္းရဲ႕ တာ၀န္ပဲ မဟုတ္လား။
ဒီလို တူရိယာေတြ ပါတယ္
ဒါေၾကာင့္ စာေရးသူ ေျပာေလ့ေျပာထ ရွိတဲ့ စကားရွိတယ္။
သာသနာေတာ္ ေကာင္းက်ဳိးအတြက္ ဆိုလွ်င္ ေလ ျဖင့္ ရင္းႏွီးေနရံုမွ်ႏွင့္ အလုပ္ ျဖစ္မည္ မဟုတ္ေပ။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ အားလံုး ေငြအား၊ လူအား၊ အခ်ိန္အား၊ အလုပ္အား.... အား မ်ားစြာတို႔နဲ႔ ရင္းႏွီးျခင္းျဖင့္ ေပးဆပ္ရင္း သာသနာျပဳၾကပါကုန္.....